To Top
16:18 Τετάρτη
19 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Γλωσσάρι νέο, τη γλώσσα της ψυχής μου να αλλάξει
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Γλωσσάρι νέο, τη γλώσσα της ψυχής μου να αλλάξει
Τελευταία Ενημέρωση: 26 Ιουνίου 2018, 10:11 πμ

Κάποιος το σκέφτηκε, κάποιος το ετοίμασε, εσύ γιατί το κοίταξες; Γλωσσάρι νέο, τη γλώσσα της ψυχής μου θέλει, λέει, ν' αλλάξει. Οι λέξεις πονάνε, έχουν αρχέγονη ζωή και παλμό μαθηματικό. Πιο πολύ πόνεσαν εκείνοι που την κράτησαν, για να την βρούμε εμείς ζωντανή. Στη γλώσσα και την ελευθερία, ποιανού κρικέλια θες να βάλεις; Δεν μας έμαθε έτσι ο Βασίλης Μιχαηλίδης και ο Κώστας Μόντης το μέλλον να κοιτάμε. Δεν άκουσες ποτέ τις μέλισσες; Το καύκαλο, εσύ, δεν το είδες; Τις λέξεις έρωτα και αγάπης, που δίνουν ρυθμό στην ανάσα, δε τις γεύτηκες ποτέ; Ούτε την ελευθερία;
Κανένας ποιητής αντέχει να σκύψει το κεφάλι. Κάποιοι κουβάλησαν στις πλάτες τους την γλώσσα και την Ιστορία μας. Αντέχεις το φορτίο; Πώς τολμάς τις λέξεις να σκλαβώσεις και την ζωή να εκπορνεύσεις; Πολλοί την σκύλευσαν, δανείστηκαν και προσάρμοσαν, μα όσοι αιώνες και αν πέρασαν, όσοι κατακτητές και αν πέρασαν, η γλώσσα μου εκεί. Να μου θυμίζει ποιος είμαι, από πού κρατώ και πού πρέπει να φτάσω κοιτώντας του Καζαντζάκη την άβυσσο. Σε στίχους και με στίχους, ποτέ σου δε ταξίδεψες; 
Γιατί, μόνος σου το φίμωτρο σου να φορέσεις, από το μέλλον τις κραυγές να πνίξεις; Πόσες πραγματικότητες; Πόσα νέα δεδομένα; Πόσο ακόμα με τα βρώμικα μάτια σου το τρυφερό γρασίδι θα λερώνεις; Και μετά, μου μίλησες για ειρήνη πατώντας πάνω στους πίνακες του Κάσσιαλου, δίπλα στις αγωνίες του Διαμαντή, και η απανεμιά, δεν έφερνε του Λιπέρτη τη δροσιά…
Σύνδρομα σκλάβου στοιχειώνουν μια ψυχή που γονάτισε για να προσαρμοστεί στο νέο αφεντικό. Πάνω πια, δεν τολμά να κοιτάξει. Μόνο με υπεροψία και δοτή εξουσία, νομίζει πως μυρμήγκια κοιτά και με λύσσα τα πατά. Δε μπορεί κάτι άλλο να κάνει. Σκοτάδια στην ψυχή, κάπου πρέπει να ξεσπάσουν.
Του Ρίτσου την έγνοια, την πνίγεις στην ακτή του Ομήρου με τη χρυσή θηλιά που σου φόρεσαν οι ξένοι. Και έγινες αρεστός, σε εκείνους. Μα ούτε το βλέμμα του Βαγορή δεν το είδες; Ούτε του Γληόρη τη φλόγα δεν ένιωσες ποτέ; Δεν μας μεγάλωσαν έτσι…

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...