To Top
14:52 Τετάρτη
19 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Θεατές με κράνη
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Θεατές με κράνη
  10 Μαρτίου 2019, 10:20 πμ  
«Ένας πηχάει με το μυστρί κι άλλος με τον ασβέστη, παίρνει κι ο πρωτομάστορας και ρίχνει μέγα λίθο.»
 
Ο κόσμος του θεάτρου στη Λευκωσία και ειδικότερα οι άνθρωποι του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου θα πρέπει να αισθάνονται εξαιρετικά προνομιούχοι. Όταν έχουν τις μαύρες τους, θα πρέπει να αναλογίζονται ότι κάποτε κοιμήθηκε ο διάολος που μας έχει καταραστεί και προκάμαμε τουλάχιστον να δούμε, έστω μετά κόπων και βασάνων, τις εγκαταστάσεις ενός σύγχρονου Κρατικού Θεάτρου. Γιατί στην Κύπρο και ειδικότερα στην πρωτεύουσα, τίποτε δεν είναι αυτονόητο, ειδικότερα όταν μιλάμε για τέτοιου είδους υποδομές. Ακόμη κι ο θρύλος του γεφυριού της Άρτας θα ωχριούσε.
 
Μια πόλη ακρωτηριασμένη, όλο πληγές, γεμάτη αδιέξοδα και κυκλοφοριακές ανωμαλίες, σύμβολο της ζοφερής πολιτικής πραγματικότητας και μιας μοιρασμένης πατρίδας, αντί να υποστηριχθεί υπονομεύτηκε λες και κατά βάθος επιδιώκαμε να τη διατηρούμε στο εντυπωσιακό της χάλι για να επιδεικνύουμε το κακό μας το ριζικό: Το βασίλειο της μακέτας, των ανέξοδων ιδεών και των κούφιων λόγων που σταδιακά εξελίχτηκε σ’ ένα απέραντο στοιχειωμένο γιαπί. Στην Άρτα τουλάχιστον, που ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν, βρήκαν τρόπο να το ξεστοιχειώσουν. Μακάβριο αλλά αποτελεσματικό.
 
Το βράδυ της 10ης Ιουνίου 2008 η Λευκωσία είχε κοιμηθεί έχοντας ένα ανακαινισμένο δημοτικό θέατρο, το κρατικό θέατρο στα σκαριά και τις εξαγγελίες για ανέγερση Μεγάρου Πολιτισμού στο πρότυπο των πιο σπουδαίων πολιτιστικών κέντρων του κόσμου να χαϊδεύουν τ’ αφτιά των ρομαντικών. Ένα τρίγωνο καίριων υποδομών που θα σηματοδοτούσαν την πολιτιστική αναγέννηση είχε αρχίσει να σχηματίζεται σε μια νευραλγική περιοχή.
 
Το επόμενο βράδυ, μαζί με το Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας, κατέρρευσαν πολλά ακόμη πράγματα. Δεν εννοώ την αθωότητα ή τις βεβαιότητές μας, διότι στον τόπο αυτό η ανησυχία, η αστάθεια και η ανασφάλεια αποτελούν αναπόσπαστα συστατικά του γενετικού χάρτη. Αναφέρομαι στην ψευδαίσθηση ότι ο πλανήτης περιστρέφεται χωρίς εμάς και δεν μας επηρεάζουν πετάγματα πεταλούδων ή η παγκόσμια ύφεση, αλλά και στο αδιόρθωτο σύμπλεγμα κατωτερότητας που μας διακατέχει.
 
Θυμίζω ότι η στέγη και ο εξώστης στο άρτι ανακαινισμένο κτήριο είχαν καταρρεύσει λίγο μετά τις 9 το βράδυ, σε κοινή ώρα παραστάσεων κι ότι από εύνοια της μοίρας δεν είχε προγραμματιστεί κάποια εκείνη την ημέρα. Διαφορετικά, θα ήταν σήμερα το δικό μας Σημείο Μηδέν. Μόλις έναν χρόνο πριν είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες ανακαίνισης που κόστισαν πάνω από 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Η παρέλευση 11 ετών από την αποφράδα εκείνη ημέρα αποδίδεται στο γεγονός ότι ο Δήμος Λευκωσίας δεν μπορούσε να στηρίξει οικονομικά την αποκατάσταση τη στιγμή που πλήρωνε ακόμη δόσεις για τη μάταιη ανακαίνιση.
 
Ο ΘΟΚ, η δράση του οποίου είχε συνδεθεί με το συγκεκριμένο κτήριο, ταλαιπωρήθηκε αλλά βρήκε την Ιθάκη του τέσσερα χρόνια αργότερα. (Θα τους εισηγούμουν να μην εφησυχάζουν όσο κυκλοφορούν ανάμεσά μας βουλευτές, του κυβερνώντος μάλιστα κόμματος ή σπουδάρχες πανεπιστημιακοί, με φαεινές ιδέες περί κατάργησης του κρατικού θεάτρου). Η υπόθεση του Μεγάρου δεν έχει απλώς εγκαταλειφθεί, αλλά έχει τεχνηέντως συνδεθεί επικοινωνιακά με τον ανίατο επιβλαβή μικρομεγαλισμό μας, αλλά και με την εποχή μιας άκρατης σπάταλης μεγαλομανίας (sic) που μας οδήγησε, λέει, στην κρίση. Κι όταν το άκουσαν αυτό τα αρπακτικά των χρηματαγορών και οι κερδοσκόποι, τούς βγήκε η σαμπάνια από τη μύτη.
 
Την ίδια στιγμή, κάθε εβδομάδα που περνά το έργο του Κυπριακού Μουσείου μετακινείται κατά ένα εξάμηνο κι αυτό της Κρατικής Βιβλιοθήκης παραμένει εγκλωβισμένο στο στάδιο της πτερόεσσας ιδέας. Τουλάχιστον, έστω και με τις πατροπαράδοτες καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων, θα έχουμε λίγο πριν την εκπνοή της δεύτερης δεκαετίας το Δημοτικό Θέατρο στην πολιτιστική μας φαρέτρα. Επιστρέφουμε, δηλαδή, δυναμικά στην κανονικότητα του προηγούμενου αιώνα.
 
Έτσι, πάντως, που είδα την εικόνα με την υπουργό Μεταφορών και τον δήμαρχο Λευκωσίας να φορούν τα κράνη στο εργοτάξιο, ο συνειρμός ήταν αναπόφευκτος. Θα δίνονται άραγε και στους θεατές κατά την είσοδό τους; Όχι φυσικά –θέλω να πιστεύω- επειδή επίκειται κίνδυνος νέας κατάρρευσης. Έχει και η ανευθυνότητα τα όριά της. Αλλά από τις κοτσάνες που πρόκειται να εκτοξευθούν από επαΐοντες και ταγούς για τη «νέα» σελίδα που γυρίζει η πρωτεύουσα σε σχέση με τις πολιτιστικές υποδομές.
 
savvinides@phileleftheros.com
 
  Γιώργος Σαββινίδης      Στέφανος Κουρατζής   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...