To Top
03:04 Τετάρτη
11 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Ένας άλλος Δεκαπενταύγουστος…
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Ένας άλλος Δεκαπενταύγουστος…
  15 Αυγούστου 2019, 10:45 πμ  
Ξημέρωνε 15 Αυγούστου, μεγάλη γιορτή έλεγαν οι μεγαλύτεροι, για την χριστιανοσύνη. Γιόρταζε η Παναγία. Πέρασαν μερικά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ πως εκείνη η μεγάλη γιορτή ήταν η Κοίμησις της Θεοτόκου και αυτοί που γιόρταζαν ήταν οι πιστοί και σίγουρα όχι η Παναγία, γιατί ακόμα και σήμερα δεν πιστεύω ότι γιορτάζει κανείς τον θάνατό του.  Με το πρώτο φως της ημέρας ξύπνησα. Πώς να μην ξυπνήσω άλλωστε, αφού δεν είχε κάποια στέγη ή κάποιο τοίχο που να εμποδίζει το φως της ημέρας να μπει μέσα. Τα φύλλα μιας λεμονιάς δεν άφηναν το φως έξω. 

Αλλά και πάλι να μην θέλεις να ξυπνήσεις και να σηκωθείς δεν θα μπορούσες. Το στρώμα δεν ήταν δα και τόσο μαλακό που να σε τραβά να μην σηκωθείς. Το στρώμα ήταν η λεκάνη της λεμονιάς. Αρκετά καλό για κάποιον που έχει κουραστεί και ταλαιπωρηθεί και θα ήθελε λίγο να ξαποστάσει, σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με το στρώμα της προηγούμενης νύχτας.  Το ίδιο σκηνικό στην πάρα κάτω λεμονιά και στην άλλη, από την πρώτη μέχρι την τελευταία. Ένα περιβόλι γεμάτο ανθρώπους.

Ήταν το ξημέρωμα του 15Αύγουστου του 1974. Μέσα σ’ ένα περιβόλι με λεμονιές έξω από την Ορμήδεια. Η πρώτη γεύση της προσφυγιάς. 

Εκείνες τις ώρες αλλά και τις ημέρες που ακολούθησαν ήταν κάπως αδύνατο να αντιληφθώ –και σε τόσο μικρή ηλικία– πως όταν βγήκαμε το απόγευμα της 14ης Αυγούστου από το σπίτι μας για να μπούμε στο αυτοκίνητο που μας περίμενε, θα ήταν η τελευταία φορά που θα το έβλεπα. Νόμιζα ότι ο κίνδυνος θα εξέλειπε και λίγες μέρες μετά θα επιστρέφαμε πίσω. Κάτι που δεν συνέβηκε ποτέ και δεν πιστεύω ότι θα συμβεί κάποια στιγμή στο μέλλον. Δεν φύγαμε αναζητώντας μιας καλύτερη ζωή. Φύγαμε για να γλυτώσουμε. Και ενδεχομένως τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά εάν δεν υπήρχε κάποιος δικό μας να ακούσει στο τηλέφωνο «του αρχηγείου» πως είχαν αρχίσει να εκκενώνονται Αφάνεια και Άσσια. Από τα δέντρα που είχαμε τρέξει το πρωί της 14ης Αυγούστου για να κρυφτούμε όταν άρχισαν να βάζουν τα αεροπλάνα, βλέπαμε αυτοκίνητα να κινούνται κατά το απόγευμα αλλά δεν ξέραμε ότι ήταν άνθρωποι που έφευγαν για να γλυτώσουν. Το μάθαμε όταν μπήκαμε κι εμείς στην ίδια πορεία μαζί τους. Ήταν 4 το απόγευμα όταν φύγαμε από τη Λύση. 

Θεωρώ πως συμπτωματικά τα καταφέραμε. Ίσως να μην ήταν αυτή η πορεία των πραγμάτων και της τύχης μας εάν δεν άκουε κάποιος στο τηλέφωνο το μήνυμα της εκκένωσης. Ενδεχομένως οι «εθνοσωτήρες» να μην έμπαιναν στον κόπο να μας ειδοποιήσουν αφού πρώτοι έσπευσαν να φύγουν. Και δεν το θεωρώ καθόλου απίθανο σήμερα να μάζευαν μέσα σε ένα κουτί κάποια οστά μας για να τα θάψουν. Τη γλυτώσαμε όμως, κι αυτό μετρά.  Πέμπτη ήταν και τότε όπως και σήμερα. Ήταν η πρώτη από δεκαέξι χιλιάδες τετρακόσιες τριάντα έξι ημέρες που ακολούθησαν. Και η μια μέρα προστίθετο πάνω στην άλλη και έγιναν μήνες, 540 μήνες από τότε. Ο ένας χρόνος έγινε δεύτερος και μετά τρίτος και έτσι φτάσαμε τα 45 χρόνια χωρίς επιστροφή. 

Εγώ, οι συγγενείς μου, οι συγχωριανοί μου και όλες οι χιλιάδες που έφυγαν εκείνη την ημέρα ξέρουν τι σημαίνει προσφυγιά. Το έζησαν στο πετσί τους. Δεν χρειάζονται ούτε πολιτικούς ούτε κάποιους άλλους να τους εξηγήσουν την έννοια του πρόσφυγα ή το τι σημαίνει να έχεις χάσει τα πάντα και θα πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή. Από το μηδέν.  Εκείνος ο Αύγουστος ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Και έτσι θα μείνει…

bimbishis@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...