To Top
11:18 Τρίτη
25 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Σαν δεινόσαυροι που κοιτούν τον μετεωρίτη
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Σαν δεινόσαυροι που κοιτούν τον μετεωρίτη
  30 Αυγούστου 2019, 10:35 πμ  
Αποσβολωμένος παρακολουθεί ο πλανήτης τον Αμαζόνιο να καίγεται, με μια πρόσκαιρη ανησυχία να αντικαθιστά προσωρινά την πλεονεξία, την υποκρισία και την αυτοκαταστροφικότητα που μας διακατέχει ως είδος. Τόσο η ίδια η Βραζιλία που χάνει «τον δικό της Αμαζόνιο», όπως τον αποκαλεί, όσο και οι ισχυροί του πλανήτη που χάνει τον πράσινο πνεύμονά του, παρουσιάζονται είτε ανήμποροι να σταματήσουν τις καταστροφικές πυρκαγιές, είτε απρόθυμοι, καθώς φαίνεται ότι να ροκανίζουν τον χρόνο με θεατρικές αντιπαραθέσεις και επικοινωνιακά παιχνίδια. 

Βλέπετε, το δάσος του Αμαζονίου, όπως και η φύση γενικότερα στο σύγχρονο κόσμο, στέκεται εμπόδιο στην ανάπτυξη. Κι αν η ανάπτυξη που φέρει οικονομικά οφέλη στο δικό μας τόπο είναι τουριστική και οικοδομική, ή αλλού βιομηχανική, στη Βραζιλία είναι αγροτική. Αντί να βάζουν φωτιές για να κάνουν βίλες και ξενοδοχεία όπως στην Κύπρο και την Ελλάδα, ή να παρακάμψουν δικλίδες προστασίας της φύσης για να λειτουργήσουν μεταλλεία και ορυχεία όπως στα Βαλκάνια και την κεντρική και ανατολική Ευρώπη, εκεί ένα άλλο τσούρμο επιχειρηματίες με κομματικές πλάτες θέλουν να ξεφορτωθούν το δάσος για να κάνουν φάρμες. Η Βραζιλία άλλωστε είναι πρώτη στην εξαγωγή βοδινού κρέατος. Κι αν κάποτε εκμεταλλευόμασταν πλήρως τα δάση όταν τα καταστρέφαμε, η σχετικά χαμηλή τιμή του ξύλου, όπως και η χρονοβόρα διαδικασία κοπής και μεταφοράς των δέντρων, έβγαλε εντελώς από το παιχνίδι την υλοτομία. Η δίψα για γρήγορο κέρδος έφερε ακόμη μεγαλύτερη ιεροσυλία, με τα δάση όχι μόνο να καταστρέφονται, αλλά να σκοτώνονται μαζί τους όσα ζώα είχαν το δάσος ως σπίτι, να κινδυνεύει εξάπλωση των πυρκαγιών σε περιοχές που δεν αποτελούσαν «στόχο», και να μετατρέπονται σε διοξείδιο του άνθρακα επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το περιβάλλον. Αν τύχει και κατοικούν στις περιοχές αυτές φυλές ιθαγενών που δεν απανθρακώθηκαν, κατασφάζονται εν μια νυχτί από «άγνωστους». Και κάπως έτσι, σε δύο δεκαετίες, από το 1997 ως το 2016, η Βραζιλία δεκαπλασίασε τις εξαγωγές της σε βοδινό κρέας τόσο σε βάρος, όσο και σε αξία. Και μπροστά από αυτούς τους εγκληματίες που θεωρούν τους εαυτούς τους επιχειρηματίες, απλώνεται ένα παρθένο δάσος που έχει το μέγεθος της Ινδίας. 

Όπως γίνεται και στον δικό μας μικρόκοσμο, έτσι και σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού τα ανώτερα στρώματα της πολιτικής και επιχειρηματικής κοινωνίας αδυνατούν θυσιάσουν κέρδη και ισχύ για το γενικό καλό, κατά τη διάρκεια της όποιας κρίσης γίνεται επίρριψη ευθυνών προς τα κάτω. Πρόκειται για τη σχιζοφρενική λογική του ότι ευθυνόμαστε όλοι εξίσου για την καταστροφή του περιβάλλοντος, λες και ο καθένας μας αμολά χημικά στις θάλασσες, καίει δάση και μολύνει με εργοστασιακούς ρύπους την ατμόσφαιρα. Λες και με κάποιο σουρεαλιστικό τρόπο, ένας άνθρωπος που έφαγε ένα βοδινό στέικ, έχει την ίδια ευθύνη με τον επιχειρηματία που έκαψε το δάσος για να κάνει φάρμα, τον πολιτικό που του έκανε πλάτες, την κυβέρνηση που δεν τον εμπόδισε, και τους διεθνείς οργανισμούς που τους επιτρέπουν να ασελγούν. Και μέσω επίθεσης ενοχών προς τις μάζες και εκκλήσεις να μειώσει το «οικολογικό αποτύπωμα» του ο κάθε ανθρωπάκος, έγινε η πολυπόθητη στροφή. Ο κόσμος ξεκίνησε να στρέφεται προς τα φυτικά προϊόντα, και μαζί του όμως και οι εγκληματίες της ιστορίας μας. Πλέον, μαζί με τις φάρμες βοοειδών, ξεφυτρώνουν και φυτείες σόγιας καθιστώντας την Βραζιλία πρώτη και σε εξαγωγές σόγιας. Και όσο η πίεση στρέφεται προς την κατανάλωση αντί στην παραγωγή, όσο δεν γίνονται αυστηρές ρυθμίσεις, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Ότι κι αν στερηθεί απλός κοσμάκης, τίποτα ουσιαστικό δεν θα γίνει. Όπως όταν ο μέσος Κύπριος κατά τις περιόδους λειψυδρίας έβαζε τουβλάκια στα καζανάκια για να μειώσει την κατανάλωση και του έκαναν αποκοπές νερού, όσο ξεφύτρωναν δεξιά κι αριστερά γήπεδα γκολφ και ξενοδοχεία χωρίς αφαλατώσεις. Ή όταν έβαζε «πράσινες» λάμπες όσο η ηλεκτροπαραγωγή έμενε καρφωμένη στα μαζούτ και τα ορυκτά καύσιμα σε ένα νησί που το τσουρουφλίζει ο ήλιος. Και η απληστία κάποιων και η ανικανότητα άλλων, να φορτώνεται στις πλάτες όλων μας. 

Και κάπως έτσι, την ώρα που η κλιματική αλλαγή επιταχύνεται και οι επιστήμονες έλεγαν ότι για να ανατραπεί πρέπει να φυτέψουμε 1 τρισεκατομμύριο δέντρα, σε ένα καλοκαίρι κάηκαν τεράστιες εκτάσεις σε Αλάσκα και Σιβηρία, ενώ καίγεται Αμαζόνιος και Κογκό. Και η ανθρωπότητα να παρακολουθεί με μια τρομακτική αφέλεια, λες και είναι μπόρα και θα περάσει, χωρίς να είναι διατεθειμένη να κάνει ουσιαστικές κινήσεις για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος. Με βλακώδη αλαζονεία και υπεροψία, αγνοούμε τις επιστημονικές υποδείξεις και αποστασιοποιούμαστε από τον κίνδυνο, λέγοντας ότι είναι ο πλανήτης που καταστρέφεται. Λες και ο κολοσσιαίος αυτός βράχος που υπήρχε δισεκατομμύρια χρόνια πριν κατεβούμε από τα δέντρα και θα υπάρχει για δισεκατομμύρια χρόνια αφού αφανιστούμε, με κάποιο τρόπο απειλείται από ένα δίποδο πρωτεύον θηλαστικό με μνημειώδη μεγαλομανία και κοντοφθαλμία. Αδυνατώντας να κατανοήσουμε πλήρως και να αποδεχτούμε έστω και μερικώς, ότι δεν καταστρέφουμε τον διαρκώς μεταβαλλόμενο πλανήτη, αλλά τον καθιστούμε αφιλόξενο για εμάς. Καθόμαστε και βλέπουμε την καταστροφή μας να έρχεται, όπως παρακολουθούσαν κάποτε οι κυρίαρχοι δεινόσαυροι τον μετεωρίτη να πλησιάζει. 

i.konstantinides@phileleftheros.com
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...