To Top
09:41 Σάββατο
22 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Να βγάλουμε την Τουρκία απ’ το Κυπριακό
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Να βγάλουμε την Τουρκία απ’ το Κυπριακό
  27 Οκτωβρίου 2019, 10:03 πμ  

Μπορεί να γίνει οτιδήποτε στην Κύπρο χωρίς την Άγκυρα; Μπορεί να συμφωνηθεί μια λύση του Κυπριακού μεταξύ Ε/κ και Τ/κ που να αφήνει την Τουρκία απέξω, χωρίς εγγυήσεις κ.λπ.; Η απάντηση έχει μεγάλη σημασία επειδή, αν είναι καταφατική, έστω και με επιφυλάξεις, μας οδηγεί σε έναν διαφορετικό δρόμο δράσης. Με τις συνομιλίες σε αδιέξοδο, το ερώτημα πρέπει πια να μας απασχολήσει σοβαρά, με αφορμή και το σχόλιο του Ακιντζί για την τουρκική εισβολή στη Συρία που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στα κατεχόμενα και στην Τουρκία, αλλά πυροδότησε επίσης πολλά ακραία και αντιφατικά σχόλια εδώ, δηλαδή αν είναι ήρωας ή ακολουθεί μια τακτική απελπισίας για να ισχυροποιήσει τη θέση του, που τρίζει τελευταίως.

 
Η πρακτική του Ακιντζί ως ηγέτη των Τ/κ μέχρι τώρα, μετά τις πρώτες του δειλές δηλώσεις που έδειχναν μια προσπάθεια απογαλάκτισης από την επιρροή της Τουρκίας, και τον πάγο που του έβαλε πάραυτα τότε ο Ερντογάν («Aκούνε τ’ αυτιά σου τι λέει το στόμα σου;»), ήταν να συμμορφώνεται με τις οδηγίες της Άγκυρας στις διαπραγματεύσεις. Ακόμα και στις παρελάσεις για την επέτειο της εισβολής, αυτήν που πρόσφατα χαρακτήρισε αιματηρή επιχείρηση, ήταν καβάλα στα άρματα, μαζί με τους εισβολείς. Μπορεί λοιπόν οι τελευταίες δηλώσεις του να δείχνουν τακτικισμό, ωστόσο είναι γεγονός ότι κέρδισε κόσμο ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους – δεν θα το έκανε απλώς επειδή είναι ιδεολόγος, ούτε μόνο τώρα· ο Σενέρ Λεβέντ, λόγου χάρη, τα λέει αυτά έξω από τα δόντια για δεκαετίες με συνέπεια.  
 
Με δυο λόγια, θέλω να πω πως ό,τι κι αν είναι ο Ακιντζί, οι Τ/κ που δεν θέλουν την Τουρκία του Ερντογάν να τους ορίζει και να τους πατρονάρει είναι πολύ περισσότεροι από ό,τι ενδεχομένως νομίζουμε. Επομένως, αυτό που χρειάζεται είναι να επικεντρώσουμε τη στρατηγική μας στο να κερδίσουμε αυτούς τους ανθρώπους – και δεν εννοώ με τα χαζοχαρούμενα πανηγυράκια και τις ανούσιες συνάξεις που οργανώνουν κάποιοι, αλλά με ουσιαστικό τρόπο. Οι νέοι και η ανάπτυξη σχέσεων μεταξύ τους είναι ένας τρόπος,  αν και μακροπρόθεσμος. Το πρόγραμμα Cyprus Friendship π.χ., που διοργανώθηκε το καλοκαίρι για 143 παιδιά, με όλες τις επιφυλάξεις για τη διοργάνωση και τα «μαθήματα», είναι πιθανώς στη σωστή κατεύθυνση.
 
Αντιθέτως, το να πληρώνεις ανθρώπους για να είναι φίλοι και να κάνουν αυτό που τους ζητάς, όπως κάνει π.χ. ο σερ Στέλιος, είναι αφελές και αναποτελεσματικό – δεν είναι καν πρωτότυπο: Τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, κατά τον λεγόμενο Μακεδονικό Αγώνα, το νεοσύστατο ελληνικό κράτος ξόδεψε εκατομμύρια λίρες μέσω του προξενείου Θεσσαλονίκης, δωροδοκώντας σλαβόφωνους Μακεδόνες και άλλους για να αλλάξουν την εθνότητα στην ταυτότητά τους ή να δηλώσουν χριστιανοί (πατριαρχικοί). Αυτοί συνήθως έπαιρναν πρόθυμα τα λεφτά, δήλωναν ό,τι τους ζητούσαν, αλλά το «φρόνημά» τους –κατά την έκφραση των πολιτικών φωστήρων της εποχής–, ήταν ό,τι τους βόλευε ή είχαν συνηθίσει. Χρειάζεται, λοιπόν, ειλικρίνεια και σοβαρότητα αν θέλουμε να κερδίσουμε τους Τ/κ που θέλουν μια αμοιβαίως επωφελή λύση, μακριά από την τουρκική επιρροή. Αν συμφωνήσουμε μεταξύ μας, η Τουρκία δεν θα έχει πια τη δικαιολογία του προστάτη.
                                                                                               
chrarv@phileleftheros.com
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...