To Top
19:11 Πέμπτη
20 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η Λεμεσός πλημμύρισε, αλλά όχι από λεφτά
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η Λεμεσός πλημμύρισε, αλλά όχι από λεφτά
  26 Οκτωβρίου 2019, 10:30 πμ  
Η Λεμεσός τα τελευταία χρόνια έπεσε θύμα της απληστίας ενός κλειστού κλαμπ από επιχειρηματίες που περιστοιχίζουν την πολιτική εξουσία. Μιας ελίτ που είδε μια ευκαιρία και έπεσε με τα μούτρα σε μια άναρχη, ανοργάνωτη και αισθητικά ξένη οικοδομική ανάπτυξη η οποία αν και παρουσιάζεται από διάφορους σαν σωτήρια λέμβος για την οικονομία, στην πραγματικότητα έφερε πολλά χρήματα σε πολύ λίγους ανθρώπους. Αυτό που πλασάρεται ως δείγμα –ενίοτε και υπόδειγμα- ανάπτυξης, στην πραγματικότητα είναι η επιβολή της θέλησης μιας μερίδας ευνοούμενων πάνω στους πολίτες.

Οι πλημμύρες που ήρθαν με τις ξαφνικές έντονες βροχοπτώσεις (οι σφοδρές βροχές εναλλάξ με συνεχόμενες ημέρες ανομβρίας είναι η νέα τάξη πραγμάτων της κλιματικής αλλαγής, όπως μας λένε) έδειξαν ότι το Ντουμπάι δεν μας βγήκε και ότι αυτό που συντελέστηκε τα τελευταία χρόνια στην πόλη είναι το στήσιμο ενός ακόμη μεγαλοπρεπούς σκηνικού, μιας βιτρίνα και μίας νέας φούσκας που θα σκάσει κάποια στιγμή στα μούτρα μας. Δεν φταίνε φυσικά οι πύργοι για τις πλημμύρες, αλλά όλη αυτή η ανάπτυξη χωρίς κανένα όραμα είναι μια ένδειξη για τις προτεραιότητες που τέθηκαν και ακολουθούνται.

Η Λεμεσός, μέσα σε μερικά χρόνια, μετατράπηκε σε πόλη δύο ταχυτήτων. Τα πολυτελέστατα ξενοδοχεία, εστιατόρια και διαμερίσματα, οι ουρανοξύστες και οι επαύλεις πάνω στο κύμα, έχουν μετατρέψει το παραλιακό μέτωπο σε έναν τεχνητό παράδεισο πλουσίων, ο οποίος κατασκευάστηκε πάνω στα ερείπια ενός παλαιότερου αποτυχημένου οικοδομικού και οικονομικού μοντέλου: τα εκτρώματα που κατασκευάστηκαν πάσα πάσα για να μοσχοπουληθούν στους Λιβανέζους στη δεκαετία του 1980.

Και τότε οι Λεμεσιανοί πνίγηκαν στα λύματα, έχασαν τη θέα στη θάλασσα και είδαν μια χούφτα επιχειρηματίες να κόβουν δέντρα, να μπαζώνουν ποτάμια και να χτίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη ακόμη και πάνω σε αρχαιότητες, για να πλουτίσει μια μερίδα επιχειρηματιών οι οποίοι –καλή ώρα- ζουζούνιζαν σαν μύγες  κολλημένες πάνω στην εξουσία. Πέρασαν 30 χρόνια και βλέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται. 

Σήμερα αποφάσισαν να μετατρέψουν τη Λεμεσό σε Μανχάταν της Μεσογείου. Το αποφάσισαν βέβαια είναι σχετικό. Αποφασίζω σημαίνει δημιουργώ ένα πλάνο για τον νέο προσανατολισμό της πόλης, μελετώ τις μακροχρόνιες συνέπειες των έργων στο έδαφος, το υπέδαφος, τη θάλασσα, τον αέρα, συζητώ με τις περιβαλλοντικές αρχές και την πολεοδομία (συζητώ και όχι απλά… παραγγέλλω τους συντελεστές δόμησης της αρεσκείας μου) με τις περιβαλλοντικές αρχές, ζητώ γνωματεύσεις από την πυροσβεστική υπηρεσία, μετρώ τα καιρικά φαινόμενα, την επίδραση στην ποιότητα ζωής των δημοτών, για να σιγουρευτώ ότι αυτός νέος σχεδιασμός της πόλης δεν θα έχει μακροπρόθεσμες, μη αναστρέψιμες συνέπειες.

Αυτό που συνέβηκε στην πόλη ήταν μια συμπτωματική «ανάπτυξη» που απλά ακολούθησε τα χρήματα. Και δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο. Οι συνέπειες της εφαρμογής του σχεδίου απόδρασης από την οικονομική κρίση –γνωστό και ως success story του Χάρη- εφαρμόζεται από την κυβέρνηση σε ολόκληρη την Κύπρο. Απλά στη Λεμεσό λόγω ειδικών συνθηκών το πείραμα έδειξε γρήγορα τα τερατώδη του αποτελέσματα. 

Τα ενοίκια είναι απλησίαστα για τους κατοίκους, οι δουλειές που θα άνοιγαν για τους Κύπριους αποδείχθηκαν ένα διαφημιστικό τρικ και τα χρήματα που ρέουν στην πόλη καταλήγουν πάνω κάτω στις ίδιες τσέπες. Ο πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας αποδεικνύεται άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας για τους κυβερνώντες, οι οποίοι δείχνουν διαχρονικά μια προσβλητική υποτίμηση όχι μόνο της γνώμης του, αλλά ακόμη και της ίδιας της ζωής του.
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...