To Top
08:07 Σάββατο
22 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Παρατεινόμενη υπανάπτυξη ή προϊούσα παρακμή;
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Παρατεινόμενη υπανάπτυξη ή προϊούσα παρακμή;
  09 Νοεμβρίου 2019, 9:15 πμ  
Είναι απολύτως κρίσιμο να διακριβωθεί, από τι πάσχει, η πολιτική μας διανόηση, ώστε και να οδηγηθεί ο τόπος, σε ευκρινώς πια ακουόμενοι επιθανάτιο ρόγχο. Ποιο εκ των δύο είναι τελικά το γενικό νόσημα: Παρατεινόμενη υπανάπτυξη, όσων εξ ορισμού (οφείλουν να) αποτελούν τους διανοουμένους του τόπου ή απλώς προϊούσα παρακμή τους; Ασφαλές κριτήριο γι' αυτό είναι βέβαια ο χρόνος. 

Κάθε υπανάπτυκτη κατάσταση, (ατόμου ή κοινωνίας) αποκαλείται υπ-ανάπτυκτη, καθότι προϊόντος του χρόνου οδεύει προς την ανάπτυξη! Ταχείς ή αντίθετα αργοί ρυθμοί της ανάπτυξης, είναι ήσσονος σημασίας παράγοντες. «Παρατεινόμενη» δε, όπως είπαμε πιο πάνω, μπορεί να είναι η υπανάπτυξη, αυτό όμως είναι μόνο ποσοτικό κριτήριο, όχι ποιοτικό: Αργά ή γρήγορα, η ανάπτυξη, (πολιτισμική ή πνευματική) νομοτελειακά έρχεται!

Από την άλλη, στον αναλλοίωτα παρατεταμένο σε ατέρμονα χρόνο της νοσηρότητας, τεκμαίρεται ύπαρξη προϊούσας παρακμής! Τότε είναι που ισχύει ό,τι λέει η προφητεία της Μεγάλης Παρασκευής: «Απόλωλεν η ελπίς ημών»! Ή ό,τι ο Δάντης λέει, πως αναγράφεται έξω από την πόρτα της κόλασης, γι’ αυτούς που «έχασαν κάθε ελπίδα»... Και βρίσκεται όντως στον προθάλαμο της «κόλασης», ένας λαός όταν χάσει την κάθε ελπίδα.*1 

Το ερώτημα είναι: Υπανάπτυξη συνιστά ή παρακμή, το ότι μισό σχεδόν τώρα αιώνα, μας είναι αδύνατο να συμφωνήσομε ποια είναι η αιτία που η πατρίδα έτσι χειμάζεται; Όχι μάλιστα διότι τάχα διαφορετικά ερμηνεύει ο καθένας τα ίδια γεγονότα... Το έσχατο «αμάρτημα» δεν είναι η «ερμηνεία» του φαινομένου. Ό,τι αφανίζει την «κάθε ελπίδα», είναι όχι μόνο που η εντόπια πολιτική διανόηση (και εν επιγνώσει!) αγνοεί τα γεγονότα, όσα «φοβάται» μην τυχόν την εξαγάγουν από τον ηδονικό λήθαργο και τα έχει έτσι απωθήσει στο υποσυνείδητο. Η «συντέλεια» είναι πως όταν «πειθαναγκασμένη» παραδεχτεί κάποτε την ύπαρξή τους, σχοινοβατεί σε δόλιχες ερμηνείες, μάταια πασχίζοντας να αμφισβητήσει ό,τι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Αυτά ακριβώς τα νοσηρά «πεπραγμένα», της πολιτικής και κυρίως της πνευματικής διανόησης του τόπου, είναι και ό,τι ονομάσαμε, «προϊούσα» παρακμή! 

Κραυγάζουσα δε περίπτωση «απωθημένου» γεγονότος εθνικής οδύνης, είναι το «μυστικό» δράμα του Αυγούστου εκείνου, του 1964: «Ουδέν έγινε» εκείνο τον Αύγουστο, «που να ταράξει την μικρή ελληνική “αναγέννηση” της δεκαετίας του ’60», υποστήριζε, προ εβδομάδων, με αυτοεπιβεβαιούμενο σθένος κορυφαία παρ’ ημίν προσωπικότητα! Καταπελτικό όμως ακολούθησε αργότερα, ως άλλη πράξη της τραγωδίας, αντίθετο «ρήμα», άλλης πνευματικής προσωπικότητας της παρ’ ημίν διανόησης, φιλόλογου-ιστορικού και συγγραφέα, αλλά και φίλου, του Γιάννη Λάμπρου. Αντίθετα, υποστηρίζει ο κ. Λάμπρου, υπήρξε όντως εκείνο τον Αύγουστο, κάτι εξόχως σημαντικό: Σχέδιο μονομερούς, ανακήρυξης της ένωσης, δια της Μεραρχίας φυσικά! Το σχέδιο αυτό όμως (αφρόνως βεβαίως) ματαιώθηκε... Το ερώτημα είναι δε ποιος το ματαίωσε τότε εκείνο το σχέδιο και φυσικά τη βέβαιη ένωση, Αύγουστο του 1964! Και η απάντηση από τον κ. Λάμπρου, είναι πως πλανώνται όσοι νομίζουν πως ο Μακάριος Γ΄ είναι ο αίτιος της φοβερής εκείνης πράξης. Διότι άλλος ματαίωσε το σχέδιο: Ο ...Γεώργιος Παπανδρέου! Εξηγεί δε ο συγγραφέας ιστορικός, πως το πορίζεται αυτό, από το βιβλίο του Πέτρου Γαρουφαλιά, που ως υπουργός της Άμυνας, μετέφερε στον Μακάριο Γ', εκείνη την πρόταση-σχέδιο! 

Παρότι δεν είναι αυτό το ουσιώδες, νομίζω ότι ο φίλος κ. Λάμπρου διαβάζει βιβλία, αρχίζοντας μετά την άνω τελεία... Στη Γραφή για παράδειγμα, σε δυο μάλιστα περιπτώσεις,*2 μετά από σχετική άνω τελεία, ακολουθεί η φράση, «ουκ έστι Θεός»! Τούτο όμως σημαίνει τάχα πως η Γραφή κηρύσσει αθεϊσμό; Όταν μάλιστα, πριν ακριβώς απ’ εκείνη την άνω τελεία, η ίδια Γραφή, έχει τη φράση, «Είπεν άφρων εν καρδία αυτού»! Πράγματι λοιπόν, πριν απ’ εκείνη την άνω τελεία του βιβλίου απ’ όπου ο κ. Λάμπρου πρόθυμα «άντλησε», υπάρχει η πανηγυρική διάψευση (των κομπασμών κυρίως) του Γαρουφαλιά, από δικό του μάλιστα υφυπουργό, τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου! Πριν δε και απ’ αυτόν, υπάρχει η «διάψευσή του» από τον ίδιο τον Παπανδρέου, μέσω φυσικά του Δημήτρη Πουρνάρα! Ουδέν δε λέω για πλήθος άλλες, αντικειμενικότερες δε, διαψεύσεις.*3 Το είπαμε: Δεν είναι αυτό το ουσιώδες...

Και ιδού το ουσιώδες, που, ανεπιγνώστως εντούτοις, το διατυπώνει και ο κ. Λάμπρου: Όντως, (και παρ’ όσα θνητά λέει ο θλιβερός συντάκτης του «Φακέλου Κύπρου») υπήρξε το 1964 σχέδιο για βέβαιη ένωση Κύπρου-Ελλάδας. Αυτό είναι το κυρίαρχο! Και μέγα... Πώς δεν το αντιλαμβάνεται ο κ. Λάμπρου; Ποιος ματαίωσε εκείνο το σχέδιο, ακολουθεί σε ουσία ως ερώτημα! Διότι αν, πράγματι, δεν είναι ο Μακάριος Γ΄ που το ματαίωσε, αλλά είναι ο Παπανδρέου, το ερώτημα επανέρχεται και είναι αμείλικτο: Γιατί λοιπόν ο Μακάριος Γ΄, που «διακαώς ποθούσε» την Ένωση, δεν το επανέφερε εκείνος, όταν, μετά από δέκα μήνες, ο Παπανδρέου έχασε την εξουσία; Και ο Μακάριος, υπό καλύτερες προφανώς συνθήκες, είχε ακόμα εδώ εκείνη τη Μεραρχία!*4 Αλλά σταματώ εδώ...

*Διδάκτωρ του ΕΜΠ.
____________________________________________________________________________________________________
*1.Είναι δε ευτυχές για τους Έλληνες ότι υπάρχει πάντα, προερχόμενος από τον πολιτισμό τους, ο «από μηχανής θεός»... 
*2.Ψαλμοί 13 και 52. 
*3.Ευχαρίστως απαριθμώνται...
*4.Και ας μη πω, τώρα τουλάχιστον και για τη τραγική Μεραρχία, που  «...με πόνο ψυχής άντεξε την απομάκρυνσή της»...    
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...