To Top
13:10 Τετάρτη
19 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Όταν ξεχειλίζουν οι ευαισθησίες...
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Όταν ξεχειλίζουν οι ευαισθησίες...
  11 Νοεμβρίου 2019, 10:10 πμ  
Ξαφνικά, αντιλαμβάνονται όλοι φάσεις υπερβάσεων και αυθαιρεσιών. Σπεύδουν μετά μανίας για ν’ αποκαταστήσουν την τάξη και την ασφάλεια. Ακούμε και τα περί δύναμης των νομοθετών, οι οποίοι εμφανίζονται υπερφορτωμένοι με όλες τις ευαισθησίες για προστασία των απλών πολιτών και δη των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων. 

Οι υπερχρεώσεις που επιβάλλονται σε τραπεζικές συναλλαγές δεν πέφτουν ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν μια πορεία που άρχισε να εκδηλώνεται –άλλοτε καμουφλαρισμένα και άλλοτε απροκάλυπτα– εδώ και μερικά χρόνια με διάφορες μορφές. Εξελίσσεται σε μια πρόκληση που το θράσος που απαιτεί ξεπερνά όρια και «κόκκινες γραμμές». Αυτό που εσχάτως βγαίνει είναι όλοι αυτοί οι δήθεν προστάτες των απλών ανθρώπων που στα μάτια του κόσμου απειλούν θεούς και δαίμονες… Και ας τολμήσουν, λοιπόν. Θα πάρουν το μάθημά τους… Οι προειδοποιήσεις πέφτουν βροχή η μια μετά την άλλη. Και όποιος αντέξει…

Αλήθεια, πού ήταν όλοι αυτοί, όλα αυτά τα χρόνια, για να ρίξουν αυτό το δίκτυ προστασίας μπροστά σε αυθαιρεσίες που άφηναν απροστάτευτους πολίτες να εκπίπτουν σε μια νύκτα σε φάσεις εξαθλίωσης; Αρχής γενομένης από τον παραλογισμό των «κουρεμάτων» που στην πορεία αποδείχθηκε ό,τι πιο απάνθρωπο και εξευτελιστικό για στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα; Πού ήταν από τότε η ισχύς των νομοθετών και οι ευαισθησίες γι’ αποτροπή της επιβολής των πιο ανελεύθερων, άδικων και παράλογων ρυθμίσεων που εξαφάνιζαν ολόκληρες τάξεις συνανθρώπων μας; Το πράγμα, όμως, εξελισσόταν από τότε όχι μόνο με την ανοχή, αλλά πολλές φορές και με την στήριξη του συστήματος, εν ονόματι της διάσωσης των τραπεζών και κατ’ επέκταση της οικονομίας του τόπου. Με τη διαφορά ότι οι βολεμένοι βολεύονταν ακόμα περισσότερο και οι πληγέντες εξ αποστέλλονταν στα τάρταρα της εξαθλίωσης. Με αποκορύφωμα στο σήμερα να θεωρούνται ως φυσιολογικές χρεώσεις και υπερχρεώσεις που όλοι κρίνουν ότι είναι εξοντωτικές, ιδιαίτερα για την τάξη των χαμηλοσυνταξιούχων. Αναγκαία η διευκρίνιση, γιατί υπάρχει και συντηρείται επιμελώς και η τάξη των πολυσυνταξιούχων! Αυτή όμως είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. 

Το ότι οι τράπεζες σήμερα απώλεσαν κάθε στοιχείο ανθρώπινης προσέγγισης απέναντι στους πελάτες τους –παρεμπιπτόντως είναι αυτοί που κλήθηκαν να δείξουν ευαισθησία και να τις στηρίξουν όταν κατέρρεαν– ξεπερνά ακόμα και το στοιχείο της βεβαιότητας. Η αυθαιρεσία κάλπαζε τόσα χρόνια χωρίς δυνατότητα ανακοπής της, γιατί αλίμονο σε όποιον στεκόταν εμπόδιο μπροστά στο τόσο «τίμιο» σύστημα. Και όλα λειτουργούσαν τόσο συστημικά και κυρίως αδιάφθορα… Ξαφνικά ξεχειλίζει το ποτήρι και οι ευαισθησίες ρέουν από παντού. Από ποιους; Παραδόξως, από εκείνους που συγκροτούν τους κρίκους του συστήματος. Και άντε τώρα να πείσεις ότι το παιχνίδι που στήνεται δεν είναι πρωτίστως επικοινωνιακό. Ν’ αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας… Διότι, αν πράγματι συντρέχουν τόσες ευαισθησίες, όχι μόνο για το ζήτημα των υπερχρεώσεων αλλά και διά πάσα νόσο και μαλακία που πλακώνει σ’ αυτό τον τόπο, τότε μπορούμε να αισθανόμαστε τόσο όμορφα και ωραία σ’ αυτή την κατά τα άλλα μακαρία νήσο…   

christakis.efstathiou@phileleftheros.com
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...