To Top
10:28 Τετάρτη
11 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Επιλέγουν να είναι οι παρίες της διεθνούς κοινότητας;
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Επιλέγουν να είναι οι παρίες της διεθνούς κοινότητας;
  15 Νοεμβρίου 2019, 10:55 πμ  
Πρέπει να παραδεχτούμε πως με τόσες κουτουράδες είναι ένα θαύμα που καταφέραμε 36 χρόνια να μένει στην παρανομία το ψευδοκράτος. Ή, μήπως, είναι επειδή δεν εξαρτάται από εμάς, αλλά από το διεθνές δίκαιο; Μήπως έχουν δίκαιο οι ειδικοί που λένε ότι το δίκαιο δεν παραγράφεται εκτός κι αν οι φορείς του το εγκαταλείψουν; Επικίνδυνο, όμως, κι αυτό. Γιατί, αν είμαστε εμείς οι φορείς, κοντά είμαστε να το εγκαταλείψουμε. Διότι, στην πράξη ακόμα κι αν μας τρομάζει το ενδεχόμενο αναγνώρισης, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι με την όλη δράση μας, πολιτών και ηγετών, όχι όλων αλλά πολλών, δείχνουμε να το έχουμε αποδεχθεί. Τελευταία έχουμε αναπτύξει και ως κράτος κάποιες συνεργασίες (η σύνδεση κινητής τηλεφωνίας, η σύνδεση του ηλεκτρισμού…) και πάνω σε αυτό στηρίζεται ο Οζερσάι για να υποβάλλει προτάσεις περαιτέρω συνεργασίας για να προχωρούμε χωρίς να περιμένουμε τη λύση. Αυτή η αποδοχή είναι το τελευταίο βήμα πριν από την αναγνώριση. Όταν εμείς οι ίδιοι θεωρούμε ότι η «τδβκ» είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αναιρεθεί και λειτουργούμε ως να έχουμε δίπλα μας ένα όμορο κράτος με το οποίο αναζητούμε όρους καλής γειτονίας, είναι ως να βάζουμε την πρώτη σφραγίδα για τη νομιμοποίηση. Πρώτα οι ηγέτες και μετά ο λαός.

Ωστόσο, το σημαντικό που δεν μπορεί να παραβλέπεται είναι ότι από το 1983 η «τδβκ» παραμένει πάντα ένα παράνομο καθεστώς. Να, που έκανε κάτι σημαντικό ο ΟΗΕ. Καταδίκασε τότε την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και υπέδειξε στα κράτη ότι στην Κύπρο μόνο η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το νόμιμο κράτος. Και ήταν η δεύτερη φορά. Προηγήθηκε η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως το νόμιμο κράτος της Κύπρου χωρίς τους Τουρκοκύπριους τον Μάρτιο του 1964. Και μέχρι σήμερα αποδεικνύεται πως ούτε τα πολιτικά παίγνια, ακόμα και της πανίσχυρης Τουρκίας και των συμμάχων της, ούτε οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, ούτε οι απειλές καταργούν το διεθνές δίκαιο. Η επόμενη σκέψη δικαιολογημένα μπορεί να είναι: Και τι πετύχαμε με αυτό; Λύθηκε το Κυπριακό; Αλλά, για να απαντηθεί, θα πρέπει να διερωτηθούμε τι θα γινόταν αν πριν από 36 χρόνια άρχιζαν τα κράτη, το ένα μετά από το άλλο, να αναγνωρίζουν το ψευδοκράτος. Σε αυτή την περίπτωση, το Κυπριακό θα ήταν λυμένο. Δυο κράτη και τελειώσαμε. Αλλά αν αυτό θα μπορούσαμε εμείς να το θεωρήσουμε λύση, ας το διαπραγματευτούμε. Τουλάχιστον να έχουμε επιστροφή εδαφών. Θεωρώ δεδομένο ότι δεν είναι δυνατό να αποδεχτούμε κάτι τέτοιο. Οπότε η μη αναγνώριση του ψευδοκράτους, η παραμονή του στην παρανομία επί 36 χρόνια, η μη αποδοχή του από τους Ελληνοκύπριους και η προστασία της νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας επιβάλλεται να είναι προτεραιότητα της πολιτικής μας.

Ένα από τα μεγάλα λάθη των ηγετών μας είναι ότι δίνουν στους Τουρκοκύπριους συνομιλητές τους την εντύπωση ότι είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν την Κυπριακή Δημοκρατία, να την καταργήσουν και να αποδεχθούν στη θέση της ένα καινούργιο κράτος που θα προέλθει από αυτό που καθιερώθηκε να λέγεται παρθενογένεση. Μιλούν στον λαό για μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ομόσπονδο κράτος, αλλά στην πράξη συμφωνούν μια ασάφεια στους όρους τους ώστε να επιτρέπουν τη γέννηση ενός νέου κράτους που θα προέλθει από τον συνεταιρισμό δύο υφιστάμενων κρατιδίων, ενός ελληνοκυπριακού και ενός τουρκοκυπριακού. Προφανώς το κάνουν στην απελπισία τους για έναν συμβιβασμό. Όμως, ο συμβιβασμός δεν τελεσφορεί ποτέ (διότι, όπως αντιλήφθηκε κι ο Νίκος Αναστασιάδης «άλλες ήταν οι βουλές της Άγκυρας, ο έλεγχος ολοκλήρου της πατρίδας μας» – 7/9/2017) και αυτό που μένει είναι το διαπραγματευτικό κεκτημένο, που από τη μια υποβαθμίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και από την άλλη αναβαθμίζει το ψευδοκράτος.

Το γεγονός είναι ότι το μόνο που ακόμα μας σώζει είναι η νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε αυτό πρέπει να επενδύσουμε. Και καλά κάνουν οι ηγέτες μας να το διαμηνύσουν στους Τουρκοκύπριους πολιτικούς. Με την ελπίδα να αντιληφθούν κάποια στιγμή ότι δεν είναι λύση να συνεχίσουν να ζουν στην παρανομία και στο περιθώριο ως παρίες της διεθνούς κοινότητας, χωρίς κρατικά δικαιώματα, χωρίς καν να δικαιούνται να λάβουν μέρος σε αθλητικές διοργανώσεις, όπως συχνά παραπονούνται. Εκείνοι είναι στην παρανομία, όχι εμείς.

aristosm@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...