To Top
12:09 Τρίτη
25 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η δικτατόρευση της υπερβολής, (ή ο περί κρατικής ΑΚΑΜΑ-τοσύνης λόγος...)
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η δικτατόρευση της υπερβολής, (ή ο περί κρατικής ΑΚΑΜΑ-τοσύνης...
  23 Νοεμβρίου 2019, 9:15 πμ  
ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΕΡΗ στέρηση της ελευθερίας στη σύγχρονη εποχή, δεν την ασκούν αποκλειστικά τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Την έχει ως μέθοδο συγκρότησής του το τεχνικό κράτος, που στη «νεωτερική» ορολογία λέγεται «δημοκρατία». Κατά το γεγονός, βεβαίως, που το κράτος αυτό το συγκροτούν «πολίτες», οι οποίοι οικειοθελώς ανέχονται τη μεσίτευση της εμπειρίας τους. Στη νεωτερική δημοκρατία η αλήθεια έχει διαπιστωθεί χωρίς συμμετοχή του «πολίτη» και από μέρους του χρειάζεται μόνο η επικύρωσή της. Η εμπειρία του κόσμου συσκευάζεται «αρμοδίως» και συσκευασμένη προσφέρεται στον άνθρωπο, χωρίς να πρέπει εκείνος να σπαταλήσει χρόνο για απόκτησή της. Ιδανικός, μάλιστα, πολίτης αυτού του κράτους δεν είναι εκείνος που αρκείται να εφαρμόζει την «οδηγία», χωρίς να εννοεί πώς παράγεται, αλλά εκείνος που θεωρεί αυτή τη νεαντερτάλια διαδικασία της προϊστορίας «σύγχρονο πολιτισμό».

ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η σχετική μέθοδος στο νεωτερικό κράτος: Βομβαρδίζεται ο πολίτης συνεχώς με νέες επιβλητικές παραστάσεις, έτσι ώστε να μην του μένει χρόνος να ερωτήσει. Και αν παρ’ ελπίδα το κάνει, η απάντηση είναι νέος βομβαρδισμός με επιβλητικότερες παραστάσεις, μέχρις  υπερβολής. Ώστε να μη εναπομένει χρόνος στον πολίτη να δημιουργήσει προσωπική ζωή, αλλά η εμπειρία την οποία οι ελάχιστοι κατασκευάζουν για τους πολλούς, να του προσφέρεται ως υποκατάστατο. Με απώτερο, φυσικά, σκοπό, αντί να αποκαλύπτεται στον άνθρωπο η πραγματικότητα, να  επιβάλλεται σ’ αυτόν απλώς η στάση του απέναντί της.

ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΟΛΗΣ ΑΥΤΗΣ, βομβαρδισμού με επιβλητικές παραστάσεις, θύμα υπήρξε ο Ακάμας. Γι’ αυτόν δεν λέγεται απλώς το, ούτως ή άλλως, αναντίρρητο, ότι το δάσος του πρέπει να διατηρηθεί στη φυσική του κατάσταση! Αντίθετα και αφού ταχυδακτυλουργικά πρώτα διόγκωσαν οι επιτήδειοι την έκτασή του, προσθέτοντας στα 75 τόσα τετραγωνικά χιλιόμετρα κρατικού δάσους και άλλα 25 ιδιωτικής γης, τον έντυσαν μετά με μια πληθωρική γιγαντομαχία υπερβολών, ώστε ο ορυμαγδός τους να πνίξει στη γένεσή της κάθε ιδέα διαλόγου: «Μοναδικό στον κόσμο δάσος», «μοναδικό στον κόσμο οικοσύστημα», «μοναδικός στον κόσμο τόπος αναπαραγωγής χελωνών», «μοναδικός στην Κύπρο τόπος ενδημικών φυτών», και άλλα «μοναδικά» παρόμοια! Και όποιος δεν συμφωνεί σ’ αυτά, τα ούτως ή άλλως μυθοπλαστικά των γιγαντομάχων, είναι, γι’ αυτούς (τους συσκευαστές της εμπειρίας) εξ ορισμού, καταστροφέας περίπου σύνολου του πλανήτη.

ΗΛΘΕ ΟΜΩΣ ΚΑΠΩΣ η στιγμή, που οι υπερβολές αποκαλύφθηκαν και μπήκε η περιβαλλοντική αξία του ΑΚΑΜΑ στο φυσικό της μέγεθος, (και ούτε καν στην κορυφή από όσους άλλους έχει η Κύπρος) διά στόματος μάλιστα του Γερμανού καθηγητή Οικολογίας, Johannes Reinhard, που, ως άλλος δικός μας καθηγητής Μάργαρης, φαίνεται πιστεύει και αυτός ότι «άλλο περιβαλλοντολόγος και άλλο γραφικός»! Τότε οι ιερεμιάζοντες υπεύθυνοι της γιγαντομαχίας, επιστρατεύοντας μαζί και τους ανευθυνοϋπεύθυνους του είδους, επινόησαν νέες ιερεμιάδες υπερβολής, για να συντηρήσουν την καταθορύβηση του πολίτη: Σαν από καθέδρας αυθεντίες, εξήγγειλαν μέχρι και πως κινδυνεύει η θέση του τόπου στην Ευρώπη των πολιτισμών, αν δεν αφήσομεν, όχι μόνο το δάσος του Ακάμα, αλλά και τις γύρω ιδιωτικές περιοχές, ούτε λίγο ούτε πολύ, περίπου βορά τών άγριων θηρίων! Για να συντριβεί όμως θεαματικά κι αυτός ο, γιγαντομάχος της αμετροεπούς ημιμάθειας, μύθος παραχρήμα, από τον ίδιο τον ως τότε πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζακ Σαντέρ, ο οποίος,*1, επισημαίνοντας και τις Οδηγίες της ΕΕ, είπε, «αιρετικά» ίσως και «υπανάπτυκτα», τα εξής συγκεκριμένα: «Σε συνύπαρξη με το εθνικό πάρκο στο δάσος τού Ακάμα, ιδιωτικά έργα μπορούν να αναπτυχθούν στις παραλίες και στην ενδοχώρα, τα οποία μπορούν από τη μια να προσελκύσουν υψηλής ποιότητας τουρισμό*2 και από την άλλη να προστατεύουν, εξ ανάγκης και τον πολιτισμό και το περιβάλλον»! 
 
ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ανέμενε κανείς ότι οι ιερεμιάζοντες, θα είχαν κατανοήσει το νόημα του λόγου: Ότι είναι όντως δυνατό, αλλά και αναγκαίο, η τέτοια (κατά Σαντέρ) ανάπτυξη, αφ’ εαυτής να απαιτεί, ως προϋπόθεσή της μάλιστα, την προστασία πολιτισμού και περιβάλλοντος, ώστε να είναι «βιώσιμη» (και βέβαια επικερδής) ως ικανή να έλκει εκείνο τον υψηλής ποιότητας τουρισμό. Ή ότι, ακόμα και τώρα, θα έχουν το σθένος να απολογηθούν για όση καταδυνάστευση και καταθορύβηση του Κύπριου πολίτη προκάλεσε η παραπληροφορούσα γιγαντομαχία τους στα τελευταία 35 χρόνια, που άφησε την περιοχή του Ακάμα και όχι μόνο του κρατικού δάσους, ως αμπέλι ξέφραγο, να είναι υποψήφια βορά του εκάστοτε απρόβλεπτου*3. Για να έρχονται σήμερα οι ίδιοι εκείνοι οι ιερεμιάζοντες και ιδίως οι ιερεμιάζουσες, κατά πως λέει και ο Σαίξπηρ, «σαν μαυλίστρες και σαν δουλικά που καταριόνται», να θρηνούν που κάθε τόσο καίγεται ανεξέλεγκτα, ο (ανεξέλεγκτα) παρατημένος στην τύχη του, Ακάμας. Θύμα βεβαίως, εκείνης της δικτατόρευσης της υπερβολής...

*Διδάκτωρ του ΕΜΠ

*1. Άρθρο στην εφημερίδα «New Europe» (29/1/2001)
*2. Και όχι όπως τον ρακένδυτο της αγγλικής αλητείας στην Αγ. Νάπα.
*3. Απρόβλεπτοι, δεν είναι μόνο οι ανεξέλεγκτοι κυνηγοί, των οποίων φυσίγγια βρίσκονται διάσπαρτα στο δάσος του, αλλά είναι και ιδίως, οι Βρετανοί, που, υπενθυμίζω, ουδέποτε απέβαλαν το μεταζυριχικό δικαίωμα να «βομβαρδίζουν» τον Ακάμα. 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...