To Top
08:28 Σάββατο
22 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Οι χαμένες περιπτώσεις
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Οι χαμένες περιπτώσεις
  30 Νοεμβρίου 2019, 10:45 πμ  
Αν έχεις περάσει από σχολείο ως μαθητής, γονιός, εκπαιδευτικός, ψυχολόγος, έχεις εντοπίσει με ευκολία αυτά τα παιδιά. Από το νηπιαγωγείο, μέχρι το λύκειο. Δεν είναι αόρατα. Είναι τόσο ορατά που γίνονται ενοχλητικά. Έτσι όπως καταλήγουν να ουρλιάζουν για βοήθεια. Αν αποφάσισες να χτυπήσεις καμπανάκι, να σηκώσεις το τηλέφωνο για να ενημερώσεις, να μιλήσεις στη σύμβουλο, στην αστυνομία, στο Σύνδεσμο Γονέων, έχεις να αντιμετωπίσεις το ίδιο ύφος, τον μηχανικό ήχο της φωνής, τις παύσεις, όλα αυτά που πασχίζουν να αποφύγουν τη φράση: «είναι χαμένη υπόθεση».
 
Αυτά τα παιδιά πέφτουν κατά κανόνα από τις τρύπες του συστήματος και καταλήγουν σε ένα μαύρο σκοτάδι. Είναι αυτά που μεγαλώνοντας θα ακούσεις ότι έκλεψαν το περίπτερο της γειτονιάς, προσέγγισαν το δικό σου παιδί για να του πουλήσουν τσιγαριλίκια, κάνουν σούζες με τις μηχανές ταράζοντας τη γειτονιά, αφήνουν χρησιμοποιημένα προφυλακτικά στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας, ξυλοκοπούν άλλα παιδιά στο πάρκο απέναντι τα βράδια του Σαββάτου. Δεν είναι αόρατα. Με τον καιρό μαθαίνεις να τα αποφεύγεις. Εκπαιδεύεις τα παιδιά σου να τα αποφεύγουν.
 
Είναι τα δύσκολα περιστατικά. Είναι αυτά τα παιδιά που η λειτουργός θα νιώσει ότι έχει δεμένα τα χέρια. Θα φροντίσει να έχει τα χαρτιά της συμπληρωμένα, τις ημερομηνίες της σωστές και τα νώτα της καλυμμένα σε πιθανό μελλοντικό έλεγχο, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα δεν θα γίνει ποτέ. Εκτός αν το παιδί πεθάνει. Και τότε ένας δυνατός προβολέας θα πέσει απότομα επάνω του να το φωτίσει και ο όχλος θα ζητήσει ξαναμμένος ευθύνες, φωνάζοντας να πέσουν κεφάλια. Ο Στυλιανός ήταν μία τέτοια περίπτωση. Ήταν μία «χαμένη υπόθεση».
 
Ο ψυχισμός του ήταν διαφορετικός. Δεν έγινε βίαιος. Αυτοτραυματιζόταν. Δεν σκότωσε. Αυτοκτόνησε. Όπως και η Έλενα Φραντζή, θύμα αλλεπάλληλων βιασμών, εισακούστηκε μόνο αφού έθεσε τέρμα στη ζωή της νικημένη από την αδιαφορία. Δεν είναι μόνο η υποστελέχωση. Δεν είναι μόνο η αδιαφορία παντός υπευθύνου. Είναι κατά πόσο ένας άνθρωπος -λειτουργός, εκπαιδευτικός ψυχολόγος, δάσκαλος, αστυνομικός, συμμαθητής- αισθάνεται ότι έχει την κάλυψη, την στήριξη και τα όπλα να παλέψει. Δεν την έχει. Αυτό που θα συνειδητοποιήσει είναι ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα διάτρητο σύστημα φτιαγμένο για να αποτυγχάνει.
 
Οικοδομημένο πάνω σε μια νοοτροπία που θεωρεί τις ανάγκες των ανθρώπων μια πράξη μεγαλοψυχίας, μια επιταγή στον έρανο της παγκόσμιας μέρας, μια υπέρβαση  και όχι υποχρέωσή του. Από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και τα φιλάνθρωπα αισθήματα του με τη χορηγία της Τράπεζας, μέχρι την αντιπολίτευση που ξεκίνησε νωρίς την προεκλογική της εκστρατεία ζητώντας παραιτήσεις υπουργών που θα αφήσουν να λάμψει για λίγο  το καλό τους προφίλ.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...