To Top
10:54 Τρίτη
25 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η παγίδευση! (Εκτός εσωτερικού χώρου και ιδίως, «μακροχρόνια»...)
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η παγίδευση! (Εκτός εσωτερικού χώρου και ιδίως, «μακροχρόνια»...)
  30 Νοεμβρίου 2019, 9:10 πμ  
ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ όσα αφορούν στο ανθρώπινο πνεύμα έχουν τη λύση τους στον εσωτερικό τους χώρο. Αυτό σημαίνει ότι η λύση τους δεν μπορεί να αναζητείται έξω από το περιεχόμενο του αντικειμένου. Και ως τέτοιο περιεχόμενο πρέπει να θεωρείται ο εσωτερικός χώρος του προβλήματος, τα στοιχεία δηλ. που το ορίζουν και όχι οι σχέσεις του με εξωγενείς υποστάσεις και λιγότερο η χρήση ή η χρησιμότητά του. Θέματα χρησιμότητας δεν έχουν θέση στα πνευματικά προβλήματα του ανθρώπου. Και που είναι πιο σημαντικό, χρησιμοθηρία είναι έννοια εντελώς ξένη από τον ελληνικού τρόπου πολιτισμό. Το είπε άλλωστε (και αυτό...) ο Αριστοτέλης: «Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον, ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχεις και ελευθερίοις»! 

H ΒΑΣΙΚΗ ΑΥΤΗ αλήθεια, είτε φαίνεται να μην ισχύει στο πρόβλημα της Κύπρου, είτε το πρόβλημα φαίνεται να μη θεωρείται ότι ανήκει σε εκείνα του ανθρώπινου πνεύματος. Οποιαδήποτε όμως χρησιμοθηρική ενασχόληση με το πρόβλημα, ούτε το δεσμεύει, ούτε το υποχρεώνει, καθόσον βρίσκεται έξω από την ουσία του. Παγιδεύει μόνο εκείνους που από φυσικού τους το έχουν να παγιδεύονται. 

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΣ, εκτός του περιεχομένου του προβλήματός του, καθοδηγήθηκε να ζει ο λαός της Κύπρου, από της ιδρύσεως αυτού του Κράτους. Γι’ αυτό και 14 μόλις χρόνια μετά, διάδοχος του υπερήφανου έπους του 1955, ο λαός κατάληξε να εκλιπαρεί (κι ας την πράξη υποβολιμαία οι παγιδοφτιάχτες τον καθοδήγησαν να την ονομάζει διατράνωση) να του «αποδοθεί» το καταπατημένο δίκαιό του. Λαός που θεωρεί δηλ., πως στο κύριο όπου τον αδίκησαν, είναι ότι του καταπάτησαν τα σπίτια του οι Τούρκοι! Και γι’ αυτό «διατρανώνει» ότι τα θέλει πίσω. Ενώ όφειλε να γνωρίζει πως είναι την τιμή του που του καταπάτησαν. Και αυτήν κανείς δεν τη «δίνει πίσω». Την κατακτά μόνο εκείνος που το νιώθει πως την έχασε! Είτε με πράξη άμεσα, είτε με σιωπή, ως να γίνει έτοιμος να αποδυθεί στην πράξη.

ΤΗΣ ΠΑΓΙΔΕΥΣΗΣ ΑΥΤΗΣ, του ζην εκτός της ουσίας του προβλήματος, κραυγαλέο κύημα πρώτο υπήρξε, η νωχελική αντίδραση των «παγιδευμένων», όταν, Αύγουστο μήνα, ακύρωναν οι επιτήδειοι εκείνο για το οποίο ως λαός το '55 έχυνε το αίμα του στις ράχες των βουνών ή στα κολαστήρια των πόλεων! Αποκύημα δε συνακόλουθο, ότι για 54 (έκτοτε) χρόνια αποκρυβόμενης αλήθειας, ουδείς πολιτικός ή πνευματικός ηγέτης τόλμησε να θέσει θέμα ή να διερωτηθεί καν το στοιχειώδες: Τι ακριβώς έγινε τον Αύγουστο εκείνο του 1964; 

ΔΙΟΤΙ ΒΕΒΑΙΩΣ τέτοια πρόθεση θα οδηγούσε κατευθείαν εντός του εσωτερικού χώρου του προβλήματος! Που δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι η σημερινή Κύπρος, αντί της, ενόρκως δε, ποθούμενης το ’55 εθνικής παλιγγενεσίας, αίφνης (και με από εξώστου φευ χρησιμοθηρικούς πανηγυρισμούς) αυτομάτως μεταμφιέστηκε σε ...Κράτος! (Τα «ανεξάρτητο» και «κυρίαρχο», ως γνωστό, ήσαν φιοριτούρες) Κράτος «ελεύθερο» μεν, καθώς ρητόρευσε εκείνος ο εξώστης, αλλά υπό απαγόρευση. Αυτήν ακριβώς, την υπό απαγόρευση ελευθερία του Κράτους, είναι που, αρέσκεται να, κατά το δοκούν, υπενθυμίζει στους ιθαγενείς, είτε στα Στροβίλια της «Πράσινης Γραμμής», είτε στο «τεμάχιο» επτά, της «γαλάζιας του πατρίδας», (υπό το ειρωνικό μάλιστα μειδίαμα της ιστορίας) ο αρχέκακος γείτων ο Οθωμανός.
 
ΕΚΠΛΗΞΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ υπήρξε εντούτοις, ότι ο «μηχανισμός» αυτός παγίδευσης, επιτέλους φωταγωγήθηκε (ψυχογραφικά και ιστορικά!) σε πανεπιστημιακή αίθουσα πρόσφατα, από δυο νέους πανεπιστημιακούς καθηγητές, (τολμητίες βεβαίως, εξ εκείνων που επιμένουν πεισματικά να παραμένουν εκτός της παγιωμένης στην παγίδευση, κρατικής αχλύος) έστω και 59 χρόνια 8 μήνες και 13 (δεκατρείς!) ημέρες μετά: Εύγλωττος δε τίτλος της ειρημένης πανεπιστημιακής ανάλυσης, «Ρητορική, Πειθώ και Ιστορία στο ''Νενικήκαμεν'' του Μακαρίου Γ’». 
 
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΒΕΒΑΙΑ για, κομψή πάντως, διατύπωση, της παγίδευσης που επεχείρησε, και πέτυχε, απ’ εκείνο τον εξώστη, την 1η Μαρτίου 1959, ο Μακάριος Γ’: Αντιμετωπίζοντας ασύλληπτο πλήθος λαού προδοκώντος να ακούσει, διά στόματος εθνάρχου, την ανασκευή όσων ανατριχιαστικών τον βομβάρδιζαν από μηνός, κατέκλυσε με πάνδημη ζητωκραυγάζουσα ιαχή τη Λευκωσία και μην έχοντας τι να απολογηθεί ο εξώστης, επιδόθηκε σε ένα ορυμαγδό θεαματικών πομφολύγων πρώτα, περί «νενικήκαμεν» και περί «πατρίδος ελευθέρας». Ακολούθως δε, ώστε να μην αφεθεί χρόνος να αναλογιστεί εις εαυτόν το ήδη μουδιασμένο ακροατήριο, εξετράπη σε νέο βομβαρδισμό επιβλητικών (χρησιμοθηρικών βεβαίως) παραστάσεων παραπλάνησης, περί «ύψιστου προορισμού» της Κύπρου, που ως «Κράτος του Θεού» πλέον, θα «συνενώσει» αυτό τα παγκόσμια διεστώτα, καθώς εκείνος θα την καταστήσει …«γέφυρα χρυσή, Ανατολής και Δύσης»! Βλέποντας δε την προϊούσα αμηχανία του πλήθους για όσα κενοποιά άκουγε, εξαπέλυσε θεαματικότερες παραστάσεις ατέρμονης παραπλάνησης, αλλά και αποτελεσματικής παγίδευσης του λαού εκτός του εσωτερικού χώρου του προβλήματος εκείνου, που, ειρήσθω, εκείνος μόνος δημιούργησε.
 
ΜΕΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ένα τέτοιο πετυχημένο ζόφο θεαματικής παραπλάνησης, όπου παγιδευμένος εκτός ουσίας ο λαός, «οικειοθελώς» εκχωρούσε το δικαίωμα να θέτουν την ελευθερία του υπό απαγόρευση, ίσως οι δολοφονίες Νεοκλή και Νούρου, να μην ήσαν πια και εντελώς απαραίτητες...

*Διδάκτωρ του ΕΜΠ. 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...