To Top
18:54 Τρίτη
21 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Αυτό που μας έλειπε...
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Αυτό που μας έλειπε...
  09 Δεκεμβρίου 2019, 10:11 πμ  
Η τροποποίηση του Συντάγματος για περιορισμό στις θητείες του Προέδρου και του Αντιπροέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει βέβαια τη λογική της, αλλά… Επί της ουσίας, το θέμα δεν είναι και τόσο η τρίτη θητεία. Άλλωστε, συνιστά και υποτίμηση της νοημοσύνης του λαού η υπόνοια ότι θα μπορούσε να συναινέσει με την ψήφο του στη διατήρηση ενός προσώπου για τρίτη συνεχόμενη πενταετία στον ανώτατο θώκο της εξουσίας, όταν κοινή διαπίστωση είναι ότι δεν τραβά άλλο… Από την άλλη, αν είχε την τύχη αυτός ο ταλαίπωρος τόπος να ξεπροβάλει κάποτε κάποιος χαρισματικός ηγέτης που θα μπορούσε να τραβήξει και να βαστάξει σε στιβαρούς ώμους τα ασήκωτα φορτία που συνεπάγεται η ειλικρινής άσκηση της εξουσίας, γιατί να δημιουργούνται δεδομένα και συνθήκες αποκλεισμών; Στην τελική, είτε κάποιος είναι ικανός και πείθει γι’ αυτό με πράξεις και έργα, οπότε στη συνείδηση του κόσμου είναι καταξιωμένος, είτε είναι ανίκανος για ενάσκηση εξουσίας, έστω και για μια θητεία και πάει τελείωσε. Ας μην είμαστε, λοιπόν, αφελείς ότι ήταν το μείζον ζήτημα που θα έπρεπε να τύχει νομοθετικής ρύθμισης. Η ρύθμιση σε τέτοιας μορφής ζητήματα επέρχεται από την ώριμη κρίση του λαού, ο οποίος επωμίζεται και το βάρος της ευθύνης που φέρει όταν απολαύει του μέγιστου αγαθού που ονομάζεται δημοκρατία. 

Είναι ίσως εδώ που εγείρεται θέμα για την τεράστια ευθύνη των ιδίων των κομμάτων, τα οποία προβαίνουν στα βολικά για τα ίδια «μαγειρέματα» και πλασάρουν τους εκλεκτούς τους κάθε φορά για κατάληψη της εξουσίας, με υπέρτατο κριτήριο όχι την ικανότητα, αλλά τις εξισώσεις που τους βγαίνουν. Φτάνει αυτές να είναι συμβατές με πρόσκαιρες επιδιώξεις και ιδιοτελείς στοχεύσεις. Το θέμα τελικά είναι δεοντολογίας και ευθύνης ως προς τις επιλογές που υπαγορεύουν τα γεγονότα και οι εξελίξεις και η συνειδητοποίηση ότι η άσκηση της εξουσίας δεν εμπίπτει στις όποιες διεργασίες για κομματικά και άλλα παιχνίδια. 

Επιπλέον, προκύπτουν και άλλα ερωτήματα. Για παράδειγμα, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο που πέρασε, έστω με οριακές ψήφους, περιλάμβανε και περιορισμό στις θητείες των βουλευτών. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή άναψε αμέσως «κόκκινο», το οποίο «φρέναρε» μια τέτοια ρύθμιση. Γιατί στην περίπτωση του Προέδρου τίθεται θέμα περιορισμών, ενώ σ’ εκείνη των βουλευτών κρίνεται αχρείαστη η οποιαδήποτε ρύθμιση που να λειτουργεί αποτρεπτικά στο φαινόμενο των αιώνιων… βουλευτών; Μήπως το νομοθετικό έργο δεν έχει και τόση σημασία, ώστε και εκεί να ενεργοποιούνται παρόμοιας μορφής ευαισθησίες; Εκεί, μάλιστα, που λογής-λογής κατεστημένα αναδύονται με τόση μαεστρία και είναι ικανά να παρεισφρέουν και να επηρεάζουν καταστάσεις; 

Εν πάση περιπτώσει, το διακύβευμα δεν εστιάζεται τόσο στο κατά πόσο μπορεί να υπάρχει ή όχι τρίτη θητεία, αλλά στο κατά πόσο οι ικανότεροι μπορούν να παίρνουν τα ηνία στα χέρια τους από την πρώτη κιόλας θητεία. Για να δει επιτέλους και άσπρες μέρες αυτός ο τόπος. 

christakis.efstathiou@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...