To Top
16:08 Παρασκευή
17 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η αφηρημάδα τιμωρείται, κύριε!
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η αφηρημάδα τιμωρείται, κύριε!
  11 Δεκεμβρίου 2019, 9:38 πμ  
Στάθηκα λίγο πιο πίσω του και περίμενα να τελειώσει. Ο υπάλληλος μου υπέδειξε όμως να πάρω χαρτί προτεραιότητας από το μηχάνημα και όντως προς αυτό κατευθύνθηκα. 
 
Στο μεταξύ όμως, με είχε προλάβει μια άλλη κυρία -γύρω στα 50 την έκοψα- και πήρε το χαρτάκι με το νούμερο 24 που αντιστοιχούσε σε μένα. Δεν βαριέσαι, είπα μέσα μου, θα πάρω το 25. Τρεις είμαστε, όλοι κι όλοι.
 
Όταν τέλειωσε ο προηγούμενος πελάτης, ο ταμίας γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε «ελάτε». Προτού προλάβω όμως να του πω «δεν πειράζει, εξυπηρετήστε την κυρία», εκείνη βγήκε από τα ρούχα της για την παραβίαση της κανονικότητας εκ μέρους του υπαλλήλου και άρχισε να φωνάζει, κοιτώντας εμένα, «εγώ έχω προτεραιότητα, ορίστε το νούμερό μου». 
 
«Τυπικά, έχετε δίκιο», της απάντησα, «αλλά ξέρετε ότι ήμουν πριν από εσάς μέσα και από αφηρημάδα ξέχασα να πάρω το χαρτάκι μου». «Η αφηρημάδα τιμωρείται, κύριε», αντέταξε η κυρία, που σίγουρα απουσιολόγος θα πρέπει να ήταν στην τάξη της στο σχολείο.
 
Μ’ αυτό όμως, φοβήθηκα και μαζεύτηκα. Όχι τόσο από τη βλάβη λογικής την οποία υπέστη η κυρία (εκτός εάν την έχει και μόνιμη) όσο από την ξαφνική μεταστροφή των χαρακτηριστικών του προσώπου, μα και του σώματός της.
 
Όταν πρωτανταμώσαμε μπροστά στο μηχάνημα με τα χαρτάκια προτεραιότητας, τη βρήκα ομορφούλα και συμπαθητική. Όταν όμως ξεστόμισε το «η αφηρημάδα τιμωρείται», ξαφνικά ορθώθηκε μπροστά μου ένα τέρας. Ένα φοβερό τέρας, που ξερνούσε δηλητήριο από το στόμα και τρομακτικές φλόγες από τα μάτια.
 
Πώς καταντήσαμε έτσι, Χριστέ μου, σκέφτηκα. Αλλά πάλι, δεν ήθελα να με «καθορίσει» αυτή η σκέψη και να με ακολουθεί όλη τη μέρα. Οι εξαιρέσεις δεν κάνουν τον κανόνα, σιγοψιθύρισα, δίχως όμως να είμαι και πολύ σίγουρος εάν πράγματι αυτό που έβλεπα απέναντί μου είναι όντως εξαίρεση.
 
Ζούμε σε δύσκολες και άγριες εποχές. Κάθε άνθρωπος τραβά το ζόρι του, μικρό ή μεγάλο, και δεν ξέρεις πότε και πάνω σε ποιον θα ξεσπάσει. Η επιθετικότητα μπροστά στο γκισέ ενός ταμείου μιας τράπεζας, με αφορμή την προτεραιότητα σε μια ουρά τριών μόλις ανθρώπων, δεν διαφέρει καθόλου από την επιθετικότητα που εισπράττουμε κάθε φορά που καθόμαστε φερ’ ειπείν στην τηλεόραση για να παρακολουθήσουμε συνεδρίαση της Βουλής.
 
Αναφέρομαι ειδικά σε αυτό, διότι λίγη ώρα μετά από το τραπεζικό συμβάν, βρέθηκα στη Βουλή των Ελλήνων και παρακολούθησα μια συνεδρία με θέμα τα επεισόδια που προκλήθηκαν πρόσφατα στην Αθήνα κατά τις εκδηλώσεις μνήμης για τη δολοφονία ενός 15χρονου μαθητή κατά τη διάρκεια επεισοδίων τον Δεκέμβριο του 2008. 
 
Είπα να σκοτώσω την ώρα μου λίγο πριν πεταχτώ απέναντι στο υπ. Εξωτερικών για να ενημερωθώ για την έκτακτη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, τώρα με τα νέα καουμποϊλίκια της Τουρκίας. Έκπληκτος, λοιπόν, μέσα στη Βουλή, άκουσα τον Δημήτρη Τζανακόπουλο, πρώην κυβερνητικό εκπρόσωπο της Κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), να λέει ότι, επειδή κατά την άποψη του κόμματός του, υπήρξε υπέρμετρη αστυνομική βία την περασμένη εβδομάδα στα Εξάρχεια, δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική συνεννόηση στα ελληνοτουρκικά!
 
Δείγμα, και αυτό, ότι ζούμε πράγματι άγριες και αδέσποτες μέρες. Χαρακτηριστικό μας η επιθετικότητα. Ή, αυτό που εμείς οι δημοσιογράφοι ονομάζουμε «αντιπαράθεση» και που πολλές φορές την επιζητούμε, ή και την προκαλούμε κιόλας διότι από αυτήν τρέφονται οι ψευδαισθήσεις και η … αγοραστική μας αξία. 
 
Το άγριο και το απρεπές πουλάει, βλέπετε. Πάντα συνέβαινε αυτό. Αλλά τώρα με την ηθική μας κρίση, πολύ σοβαρότερη από την οικονομική, συμβαίνει σε πολύ μεγάλη κλίμακα. Μόνο αντίδοτο ένα υποχρεωτικό εμβόλιο καλοσύνης. 
 
Υ.Γ.: Ευτυχώς, στο Εθνικό Συμβούλιο, επικράτησε σύνεση και εθνική ομοψυχία και όχι το δόγμα Τζανακόπουλου!
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...