To Top
08:04 Σάββατο
22 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Συζητώντας για τα στοιχειώδη
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Συζητώντας για τα στοιχειώδη
  22 Δεκεμβρίου 2019, 10:13 πμ  
Τα πλάνα με τις φουσκωτές βάρκες που πηγαινοέρχονταν επί πολλές ημέρες στη λίμνη του Μιτσερού και του Ξυλιάτου προς αναζήτηση ανθρώπινων σορών, παραμένουν ό,τι πιο σκληρό βιώσαμε τη χρονιά που φεύγει. Δεν ήταν μόνον η φρίκη των εγκλημάτων που χάραξε ανεξίτηλα στη μνήμη τις σκληρές αυτές εικόνες αλλά κάτι χειρότερο: Ήταν η αδυναμία του κράτους να προστατεύσει αβοήθητα πλάσματα, που βρέθηκαν, εντελώς τυχαία, έρμαιο στις ορέξεις ενός κατ’ εξακολούθηση δολοφόνου, υπεράνω κάθε υποψίας. 

Xωρίς καμία πρόθεση εικοτολογίας αν προεκτείνουμε λίγο τη σκέψη μοιραία ο φόβος γίνεται κυρίαρχο στοιχείο σε ένα σενάριο που δεν είναι υπόθεση εργασίας: Ένα κράτος που δεν διαθέτει τον απαραίτητο εξοπλισμό για να μπορέσει να διεξάγει έρευνες στην έκταση μιας λίμνης, πόσο έτοιμο είναι να διαχειριστεί μια σοβαρή κρίση στη θάλασσα όπου δέχεται συνεχείς προκλήσεις;Το ερώτημα δεν είναι ακαδημαϊκό αλλά άκρως ρεαλιστικό, και αγγίζει μια από τις παθογένειες του κυπριακού κράτους, το οποίο μέσα στο νέο χρόνο θα πατήσει τα εξήντα αλλά ακόμη υποφέρει από τις παιδικές ασθένειες που το ταλαιπωρούν εδώ και δεκαετίες. 

Η ιστορία με τον κατά συρροήν δολοφόνο είναι μια από τις πολλές που ήρθαν να επιβεβαιώσουν τα σοβαρά κενά που υφίστανται σε νευραλγικές κρατικές υπηρεσίες. Τελευταίο παράδειγμα η τραγική υπόθεση με τον μικρό Στυλιανό, που έδειξε τον επικίνδυνο βαθμό της ανεπάρκειας και της ανευθυνότητας. Ο αστυνομικός που δεν έδωσε τη δέουσα σημασία στις καταγγελίες για την εξαφάνιση των γυναικών, οι οποίες εν τέλει βρέθηκαν δολοφονημένες, όπως και ο λειτουργός που δεν διαχειρίστηκε σωστά τις πληροφορίες για την κακοποίηση του μικρού Στυλιανού, φανερώνει το απύθμενο βάθος στο οποίο βουλιάζουμε. 

Το «δεν βαριέσαι» έπαυσε να είναι μια απλή φράση, έγινε τρόπος ζωής και εξελίχθηκε σε ιδεολόγημα με αφετηρία την αδιαφορία και με κατάληξη το βόλεμα, που οδηγεί στη διαφθορά. Σε ένα ευνομούμενο κράτος όλοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου όμως αυτό που βιώνουμε δεν έχει να κάνει με το τεκμήριο της αθωότητας αλλά με την ανεπάρκεια του κράτους να πείσει τους πολίτες του ότι μπορεί να τους παράσχει ασφάλεια και να τους εξασφαλίσει τα δικαιώματά τους.
 
Μνημείο αυτής της επικίνδυνης ανεπάρκειας είναι η περίπτωση της γυναίκας από τη Βουλγαρία, που βρήκε τραγικό τέλος από τα σκυλιά στην Πάφο. Ο χειρισμός της υπόθεσης από τις αρμόδιες αρχές και ειδικότερα τα σοβαρά λάθη στο ιατροδικαστικό κομμάτι συνιστούν πηγή προβληματισμού για κάθε πολίτη που αναμένει από το κράτος του όλα εκείνα που δεν μπορεί να φροντίσει από μόνος του, όπως είναι η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η υγεία, η παιδεία. Κι αν στο Κυπριακό έχουμε το βάσιμο επιχείρημα ότι οι εξελίξεις δεν εξαρτώνται από εμάς, στα υπόλοιπα μεγάλα ζητήματα ας μην αιτιούμαστε κανέναν άλλο. 

Αν ρίξουμε μια ματιά στις περιπέτειες που βιώσαμε ως λαός μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια ίσως βρούμε το θάρρος να παραδεχθούμε ότι στις πλείστες περιπτώσεις η ευθύνη ήταν δική μας. Αν δεν το παραδεχθούμε προφανώς δεν θα μπορέσουμε να βελτιωθούμε και νομοτελειακά μπορούμε να προβλέψουμε το τέλος της αδιέξοδης πορείας. Eυτυχισμένα Χριστούγεννα και καλή χρονιά.
 
Φιλgood, τεύχος 252
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...