To Top
11:03 Τρίτη
25 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Έναντι οιουδήποτε τιμήματος
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Έναντι οιουδήποτε τιμήματος
  04 Ιανουαρίου 2020, 8:47 πμ  
Η αυγή της νέας δεκαετίας μας βρίσκει ως κράτος στο χειρότερο σημείο που υπήρξαμε ποτέ

 Μοιάζουμε με σκυλί που κυνηγάει την ουρά του. Γιατί, ενώ ο χρόνος τρέχει, το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του επαναλαμβάνοντας θέσεις χιλιοειπωμένες. Το έχω γράψει και άλλοτε πως εάν λυθεί το Κυπριακό πολύς κόσμος θα απομείνει μετέωρος επαγγελματικά. Κτίστηκαν καριέρες επάνω σε αυτή την ασάφεια, κοντά μισό αιώνα τώρα. Πολιτικοί μετρίου βεληνεκούς έμαθαν να παπαγαλίζουν το «αφήγημα», ενώ ο χρόνος ροκανίζει τις ελπίδες μας για λύση.

Πρόκειται για σκέψεις που μοιραία έρχονται στο μυαλό καθώς στεκόμαστε μουδιασμένοι μπροστά στο κατώφλι της νέας δεκαετίας. Μάθαμε κάτι αλήθεια απ’ όλα τα στραπάτσα που βιώσαμε; Πολύ φοβάμαι πως όχι. Κι αυτό, εάν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, δεν βαραίνει μονάχα την σημερινή κυβέρνηση αλλά κι όσους κατά καιρούς κράτησαν το τιμόνι της εξουσίας. Στην Κύπρο άλλωστε έχει διαμορφωθεί μια πολιτική νοοτροπία η οποία ξεπερνά (και εμπεριέχει) τις διαφορετικές «σχολές σκέψεις». Εξ ου και όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις πολιτεύτηκαν με μπούσουλα την αρχή «έναντι οιουδήποτε τιμήματος». Μια πολιτική φιλοσοφία που αφορά στους δυο βασικούς πυλώνες κάθε διακυβέρνησης: Την οικονομία και το Κυπριακό.

Έναντι οιουδήποτε τιμήματος ήταν η στρατηγική ανάπτυξης από τα πρώτα χρόνια κιόλας μετά την καταστροφή του 1974. Η άναρχη δόμηση του παραλιακού μετώπου και η συνακόλουθη οικολογική καταστροφή ξεκίνησε από το «οικονομικό θαύμα» της δεκαετίας του ’80 και φτάνει ως τις μέρες μας με το «όραμα» για το Μαϊάμι της Μεσογείου. Το εμπόριο των διαβατηρίων με τις γνωστές παρενέργειες, σημάδι των καιρών που εξέθεσε τη χώρα διεθνώς, υποστηρίχτηκε με θέρμη από τους κυβερνώντες, ακριβώς, επειδή ευνοούσε αυτή τη λογική ανάπτυξης. Τι κι αν έπιασε λίγη λάσπη ο θυρεός της Δημοκρατίας; Σημασία έχει να γεμίσει ο κρατικός κορβανάς. Η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα κλείνει με ένα τεράστιο ηθικό έλλειμμα, το οποίο δικαιολογούν οι κυβερνώντες με τη λογιστική λογική του σκοπού που αγιάζει τα μέσα.

Θύμα όμως του πολιτικού αξιώματος «έναντι οιουδήποτε τιμήματος» υπήρξε και το Κυπριακό. Τα της τουρκικής αδιαλλαξίας δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε αφού σε αυτό αν μη τι άλλο συμφωνεί κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος. Εκείνο που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η πραγματικότητα της δικής μας πλευράς και το γεγονός ότι το Κυπριακό ασφυκτιά ανάμεσα στις παραδοσιακές «σχολές σκέψεις». Από τη μια, είναι εκείνοι που επιμένουν σε λύση ΔΔΟ με το σκεπτικό ότι ο χρόνος είναι εχθρός μας. Και από την άλλη, οι αρνητές αυτού του μοντέλου λύσης δίχως όμως να έχουν ποτέ παρουσιάσει μια σαφή και συγκεκριμένη πρόταση. Όλ’ αυτά «έναντι οιουδήποτε τιμήματος», καθώς διαμορφώνεται ένα νέο γεωστρατηγικό τοπίο, αληθινό ναρκοπέδιο, με την Τουρκία ν’ ανεμίζει τη σημαία της «Γαλάζιας Πατρίδας». Είναι εντυπωσιακό ότι τα κόμματα αναμασούν τα ίδια παρά τις σεισμικές δονήσεις που καταγράφονται γύρω τους. Έναντι οιουδήποτε τιμήματος πάντοτε, αφού μόνο έτσι πιστεύουν ότι θα διασφαλίσουν τον ζωτικό χώρο που τους αναλογεί.
Η αυγή της νέας δεκαετίας μας βρίσκει ως κράτος στο χειρότερο σημείο που υπήρξαμε ποτέ. Με λαβωμένο το διεθνές μας κύρος (πολιτογραφήσεις), με αμφισβητούμενο το μέλλον του πλάνου εξόρυξης αερίου (τουρκικά γεωτρύπανα) και με απαξιωμένο το μοντέλο λύσης που επιδιώκουμε (χαλαρή ομοσπονδία). Η εικόνα δεν είναι απλώς αποκαρδιωτική αλλά τραγική. Και θα έπρεπε να έχουν κτυπήσει πολλά καμπανάκια ώστε να κάνουν οι πολιτικοί το αυτονόητο: Μια ανοιχτή και σε βάθος συζήτηση σε επίπεδο Εθνικού Συμβουλίου για τη διαμόρφωση στρατηγικής σύμφωνα με τα νέα δεδομένα. Αντ’ αυτού ο καθένας ψελλίζει το ποίημα του - μικροκομματικά μονότονοι και κατώτεροι των περιστάσεων.

Εάν θέλουμε λοιπόν να είμαστε στοιχειωδώς ειλικρινείς θα παραδεχτούμε ότι τίποτε ανατρεπτικό δεν προβλέπεται να συμβεί πατώντας στο πρώτο σκαλί της νέας δεκαετίας. Ο χρόνος θα συνεχίσει το ροκάνισμά του και εμείς θα συνεχίσουμε να λικνιζόμαστε στο κατάστρωμα κι ας μπατάρει το καράβι επικίνδυνα.   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...