To Top
19:56 Πέμπτη
20 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Όταν και ο Θεός... εκσυγχρονίζεται
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Όταν και ο Θεός... εκσυγχρονίζεται
Τελευταία Ενημέρωση: 19 Ιανουαρίου 2020, 2:18 μμ

Η ιστορία μοιάζει συχνά να επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Αφορμή γι’ αυτή τη μάλλον κοινότοπη παρατήρηση, η τελευταία από τις αποφάσεις του αρχιεπισκόπου στις οποίες ειδικεύεται: Αυτή τη φορά έβαλε στο μάτι το ιστορικό κτήριο του δραγουμάνου Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου στην παλιά Λευκωσία, για να το κάνει εκκλησιαστικό μουσείο. Είναι γνωστή η αδιαφορία του για τις αρχαιότητες και την ιστορία (εκτός απ’ όταν επιχειρεί να τη μεταγράψει στα μέτρα του), όπως και οι επιχειρηματικές του τάσεις, όμως εδώ κρίνεται η διαχρονική ανοχή του κράτους στις απαιτήσεις του: Το αρχοντικό του Κορνέσιου είναι εθνολογικό μουσείο και αρχαίο μνημείο, άρα η ιδιοκτησία δεν παίζει κανένα ρόλο. Ένας αρχαιολογικός χώρος δεν ανήκει στον «ιδιοκτήτη» του, επειδή δεν του ανήκουν η ιστορία και τα κειμήλια – ακόμα και τα εκκλησιαστικά μνημεία ανήκουν σε όλους, σύμφωνα με τον νόμο.

Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό: Άλλο ένα εκκλησιαστικό μουσείο πια; Μα ολόκληρη η Εκκλησία, μαζί με τα «άγια» μέλη της, ένα μουσείο είναι. Και ο άνθρωπος που το ζητά είναι ο ίδιος που, χάρη στην απαράδεκτη παρέκκλιση από την κανονικότητα που του δώρισε το κράτος, χτίζει έναν τεράστιο καθεδρικό στις γειτονιές της παλιάς πόλης επειδή ντρέπεται, λέει, για τις αρχαίες εκκλησίες, τις οποίες θα κάνει επίσης μουσεία. Όπως ακριβώς, δηλαδή, κλείνουν τα μικρά καταστήματα εκεί όπου ανοίγουν νέα mall, μπροστά στον συντριπτικό ανταγωνισμό. Αλλά δεν του φτάνει ο ναός-mall, θέλει ολόκληρη την περιοχή, μαζί και το σπίτι του δραγουμάνου. Θα του κάνουν το χατίρι ξανά; Έχει πάντως μια λογική η σκέψη του, αν αναλογιστούμε τη σχετική ιστορία και τα περί φάρσας που επαναλαμβάνεται:

Ο δραγουμάνος Κορνέσιος ήταν φοροεισπράκτορας, έμπιστος των αγάδων και του πασά, αλλά και του αρχιεπισκόπου Χρύσανθου και των κοτζαμπάσηδων. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, έδωσε μεν κάποια χρήματα προς όφελος της κοινότητας, όμως τάραξε τον κόσμο στους φόρους και έγινε πάμπλουτος. Το χρήμα και η δύναμη που απέκτησε έπαιξαν σημαντικό ρόλο και καθόρισαν τη ζωή του (σας θυμίζει κάτι;), αλλά έγιναν και η αιτία να χάσει –κυριολεκτικά– το κεφάλι του. Αν λοιπόν επικαλεστεί τις ιστορικές ομοιότητες (π.χ. την αγάπη για το χρήμα) ο αρχιεπίσκοπος, ενδεχομένως να επιτύχει η απαίτησή του, στον βαθμό που προσομοιάζει η δράση του δραγουμάνου με τις δραστηριότητες και απόψεις του προκαθήμενου της Εκκλησίας σήμερα.

Λέγοντας πως ολόκληρη η Εκκλησία είναι μουσείο, θυμήθηκα ένα σημείο στο βιβλίο «Το Αρχέγονο και άλλοι καιροί» της νομπελίστριας Όλγκα Τοκάρτσουκ: Ο νεαρός Ιζίντορ ζητά να γίνει δεκτός στη μονή των Μεταρρυθμιστών για να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Ένας μοναχός του λέει πως είναι ουτοπία, ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος ούτε χειρότερος, πρέπει να παραμείνει ώς έχει. Μα λέγεστε Μεταρρυθμιστές, λέει έκπληκτος ο νεαρός. Παρεξήγηση, απαντά ο μοναχός. Δεν θέλουμε να μεταρρυθμίσουμε τον κόσμο αλλά τον Θεό: Οι άνθρωποι αλλάζουν, ο Θεός κάποτε φαίνεται αναχρονιστικός. Είναι πάντα μεγάλος, αλλά κάπως νωθρός για να ανταποκρίνεται στις ανθρώπινες προσδοκίες... Μήπως κάτι τέτοιο επιδιώκει με τον τρόπο του και ο αρχιεπίσκοπος; Να εκσυγχρονίσει τον Θεό, αλλά στα μέτρα του;

chrarv@phileleftheros.com

Φιλελεύθερα, 19/1/2020.

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...