To Top
18:57 Πέμπτη
20 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Έλα ντε, πού είναι αυτή η θωράκιση;
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Έλα ντε, πού είναι αυτή η θωράκιση;
  24 Ιανουαρίου 2020, 11:37 πμ  
Έκανε επικοινωνιακή επίθεση χτες η κυβέρνηση. Μάλλον προσπαθεί να επιβεβαιώσει το ΑΚΕΛ, που την κατηγορεί για επικοινωνιακά τεχνάσματα παρά για ουσία. Η μια είδηση να λέει ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης τηλεφώνησε από την Ιερουσαλήμ (δεν κάθεται λεπτό αυτός ο άνθρωπος!) στην Άνγκελα Μέρκελ, που θα πάει στην Τουρκία και της ζήτησε να διαβιβάσει μήνυμα προς τον Ερντογάν για άμεσο τερματισμό των παρανόμων ενεργειών της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ και για συμμόρφωση με την πλειάδα των αποφάσεων και Συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Και η Μέρκελ του είπε: Βεβαίως, Νίκο μου, μην ανησυχείς καθόλου. Η άλλη είδηση λέει ότι ο Πρόεδρος βρήκε «στήριξη στις προσπάθειες που καταβάλλει η κυπριακή Κυβέρνηση για επίλυση του Κυπριακού, καθώς και στην ενάσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας» από τους αρχηγούς κρατών και Κυβερνήσεων με τους οποίους είχε επαφές στην Ιερουσαλήμ. Και η άλλη είδηση, είναι οι δηλώσεις του κυβερνητικού Εκπροσώπου, που διαβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση θωράκισε νομικά και πολιτικά την κυπριακή ΑΟΖ.

Με το δίκαιο του και με το ύφος της αγανάκτησης ο Άντρος Κυπριανού να ρωτά: «Πού είναι αυτή η θωράκιση; Πώς έχει εμποδίσει την Τουρκία να προβαίνει σε αυτές τις ακραίως προκλητικές ενέργειες σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας;» Η αλήθεια βέβαια είναι πως αν δεν τα είχαμε κι αυτά, που η κυβέρνηση ονομάζει θωράκιση κι ο Άντρος ρωτά πού είναι, ένας Θεός ξέρει τι άλλο θα μας έκαναν οι ισλαμοφασίστες. Έχει, όμως, κι ο Αβέρωφ Νεοφύτου δίκαιο όταν λέει: «Να μην νομίζουμε ότι είναι διατεθειμένη οποιαδήποτε χώρα, όσο φιλική και να είναι, όσο υποστηρικτική, πως θα μπει σε πόλεμο με την Τουρκία επειδή παραβιάζει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα». Λες και δεν είναι η δική του κυβέρνηση, που μοιράζει πανηγυρισμούς για τη στήριξη που κερδίζει από όλο τον πλανήτη. Στέλνει, πάντως, και το μήνυμα καλού-κακού ότι «δεν πρέπει να δημιουργείται αίσθημα ανασφάλειας»…

Απολογούμαι που κουράζω τον αναγνώστη επαναλαμβάνοντας όλ΄ αυτά. Προσπαθώ να δώσω την εικόνα που μας περιβάλλει. Την εικόνα της απόλυτης ανασφάλειας κι ας μας στέλνουν το αντίθετο μήνυμα. Από τη μια η κυβέρνηση, που κάνει ανακοινώσεις ή διοχετεύει πληροφορίες για να επιδείξει τα κατορθώματά της κι από την άλλη η πραγματικότητα, που είναι πιο απόλυτη από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα εσωτερικής κατανάλωσης. Και η πραγματικότητα λέει ότι η Τουρκία συνεχίζει την αρπακτική τακτική της, η ΕΕ συνεχίζει να κάνει δηλώσεις στήριξης των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, αλλά στην πράξη αποφασίστηκαν κυρώσεις από τον περασμένο Οκτώβριο για οικονομικά μέτρα κατά φυσικών και νομικών προσώπων που σχετίζονται, επωφελούνται, πραγματοποιούν ή υποστηρίζουν τις παράνομες τουρκικές γεωτρήσεις, αλλά ακόμα μελετούνται…

Δικαιολογημένες επομένως οι αμφιβολίες. Παρότι όσοι τις διατυπώνουν δεν μας εξηγούν τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιδρομή. Εάν, όμως, η κυβέρνηση πιστεύει πράγματι ότι αυτή η οδός, της μαχητικής διεκδίκησης και της σύγκρουσης, είναι η μόνη που μας απέμεινε, οφείλει να αφήσει κατά μέρος τις προσπάθειες αυτοδικαίωσης και την ικανοποίηση των ψηφοφόρων και να πάει επιτακτικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση να απαιτήσει να εφαρμοστούν οι αποφάσεις. Αν έχει την υποστήριξη που λέει ότι έχει ας την αξιοποιήσει. Αλλιώς, μας δίνουν την εντύπωση όλοι ότι την ώρα που η Τουρκία δημιουργεί νέα τετελεσμένα οι ηγέτες μας ροκανίζουν τον χρόνο μέχρι να τελειώσουν και οι «εκλογές» στα κατεχόμενα, να ξεμπερδέψει και η Άγκυρα με άλλα μέτωπα (Λιβύη, Συρία, αγορές πυραύλων και αεροπλάνων), να βγάλει και αποτέλεσμα από τις παράνομες γεωτρήσεις για να έχει ακόμα ένα χαρτί στο χέρι, και να επιστρέψουν στο τραπέζι των συνομιλιών, που είναι το όνειρο τους. Μόνο που αυτή τη φορά στο τραπέζι δεν θα είναι η άρση της κατοχής και τα κεφάλαια που τη συναποτελούν, θα είναι η συνδιαχείριση και ο διαμοιρασμός του φυσικού αερίου. Θα είναι, δηλαδή, αυτό που όλοι οι ηγέτες απέκλειαν ως μια από τις κόκκινες γραμμές, που δεν θα παραβίαζαν ποτέ.

Ναι, υπάρχει αίσθημα ανασφάλειας. Όχι μόνο από την τουρκική επιθετικότητα, αλλά και από την αδυναμία της ηγεσίας μας να προβλέψει και να διαχειριστεί εξελίξεις. Πού είναι η θωράκιση, λοιπόν, για να μην ανησυχούμε; Πού είναι η αμυντική θωράκιση; Πού είναι η αποτελεσματική πολιτική θωράκιση; Προς όλους τα ερωτήματα, όχι μόνο προς την κυβέρνηση. Γιατί, μαζί τα κάνατε.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...