To Top
05:55 Σάββατο
29 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Κράτος μια σταλιά, σαν κουτσουλιά
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Κράτος μια σταλιά, σαν κουτσουλιά
  27 Ιανουαρίου 2020, 10:30 πμ  
Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε ένας τόπος με μέγιστο μήκος 240 χιλιόμετρα και πλάτος μόλις 100. Αν εξαιρέσεις δε την κατεχόμενη περιοχή και τις περιοχές υπό την κυριαρχία των βάσεων, αντιλαμβάνεστε ότι το μέγεθος που μας αναλογεί να κουμαντάρουμε, είναι κατά πολύ μικρότερο. Ο πληθυσμός δε, μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες περισσότεροι από τον τακτικό στρατό του γειτονικού Ιράν.
 
Υπό κανονικές συνθήκες, λοιπόν, έπρεπε να ήμασταν ένα... πριγκιπάτο! Να λειτουργούσαν όλα ρολόι, ένας τόπος όμορφος, με προσεγμένο το φυσικό περιβάλλον, οι πόλεις να αστράφτουν, ο λαός να ευημερεί. Μια σταλιά τόπος που έπρεπε να ήμασταν ένας μικρός παράδεισος. Αντί με παράδεισο, όμως, αυτή η σταλιά τόπος μοιάζει με κουτσουλιά. Τι πάει λάθος; Φταίμε εμείς, ο λαός; Οι μέτριοι ηγέτες, που «ευτυχήσαμε» να έχουμε; Το όραμα που μας λείπει; Το ταμπεραμέντο μας, που ρέπει προς τη λαμογιά, την τσαπατσουλιά και τα μιλλοσφοτζιήσματα; Ο ωχαδερφισμός, που μας δέρνει;  Τι απ’ όλα; Ή μήπως όλα;
 
Τι πάει λάθος σ’ αυτό τον τόπο των 9 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, που στα 60 χρόνια ανεξαρτησίας του κατάφερε να χάσει μισή πατρίδα, να έχει 200 χιλιάδες πρόσφυγες, να τιναχτεί η πάνκα στον αέρα, να χρεοκοπήσει και εν έτει 2020, 206 χιλιάδες άνθρωποι να βρίσκονταν ακόμα σε κίνδυνο φτώχιας και ποσοστό 12,2% των νοικοκυριών -6η κατά σειρά ευρωπαϊκή χώρα- να δυσκολεύονται να πληρώσουν τα πάγια έξοδά τους, τα νερά τους και τα ρεύματα τους;
 
Τα έργα δεν τελειώνουν ποτέ, οι συγκοινωνίες για τους τύπους, η Παιδεία παραπαίει, η Δικαιοσύνη νοσεί, οι υπηρεσίες υπολειτουργούν, οι Κοινωνικές Υπηρεσίες απογοητευτικές, το λάδωμα και οι μίζες στα «ήθη και έθιμα», η απροκάλυπτη ασυδοσία των λίγων, των αχόρταγων, προκαλεί, η διαφθορά καλπάζει, κατρακυλούμε στις έρευνες...

Μια κεντρική πλατεία μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας και δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να δώσει μια πειστική απάντηση για τους λόγους των καθυστερήσεων, ούτε καν αυτοί που την υπολόγιζαν να τελειώσει τον Γενάρη του 16, τον Μάρτη του 16, τον Οκτώβρη του 17, τον Γενάρη του 18, τον Αύγουστο του 18, την Πρωτοχρονιά του 19... Να απαντήσει κάποιος έστω για τα χρονοδιαγράμματα από εδώ και πέρα. Ένας δρόμος μόλις 11 χιλιομέτρων, στον οποίο σκοτώνεται κάθε τρεις και λίγο κόσμος και ο οποίος κρίθηκε ως κατεπείγουσας προτεραιότητας από το 2003 -πριν από 17 χρόνια δηλαδή!- βρίσκεται ακόμα στα χαρτιά. Μελετούν, συζητούν, σχεδιάζουν, μελετούν, συζητούν, σχεδιάζουν...
 
Τα αγόρια των κατοίκων της περιοχής ήταν αγέννητα και πήγαν στρατιώτες, οι κόρες πήγαν για σπουδές κι αντί για δρόμο τούς τάζουμε τελεφερίκ και τρένα. Ένα γεφύρι βουλιάζει τον χειμώνα, μια-δυο φορές τον χρόνο, κάθε χρόνο, κι ενώ σε άλλες χώρες, κανονικές χώρες, θα το έριχναν και θα το ανασκεύαζαν μέσα σ’ ένα Σαββατοκύριακο (το ’χουμε δει να συμβαίνει αλλού), εδώ αποφάσισαν ύστερα από χρόνους πολλούς να ρωτήσουν τους κατοίκους, οι κάτοικοι να πουν τις εισηγήσεις τους, οι εισηγήσεις των κατοίκων να πάνε στο συμβούλιο, το συμβούλιο... 
 
Τα σκουπίδια, αχ τα σκουπίδια. Τι πονεμένη ιστορία κι αυτή...  Στα λεωφορεία φυτρώνουν πλέον μανιτάρια, ευτυχώς όχι με την ίδια ευκολία και συχνότητα που φυτρώνουν, δυστυχώς, πάνω από θαλασσινές σπηλιές οι επαύλεις, με άδειες που παραχωρεί το κράτος. Ένα κράτος που κτίζει φουκούδες πάνω σε παραλίες εκκόλαψης αυγών χελωνών, με την ίδια ευκολία που παραχωρεί τις άδειες για την ανεξέλεγκτη ανέγερση πολυώροφων πύργων, ένα κράτος που αδυνατεί να κατεδαφίσει αυθαίρετα μπαράκια σε προστατευόμενες ακτές. Που επιτρέπει σ’ έναν αρχιεπίσκοπο να αυθαιρετεί, να τον ανέχεται να δηλώνει ότι θα μπει με το τρακτέρ σε ανευρεθέντα αρχαία, μόνο και μόνο για να μη χάσει την εύνοια του και την επιρροή που αυτός ασκεί ακόμα σε μια μερίδα πολιτών. Ενώ κόπτεται τάχατες για το περιβάλλον, την κλιματική αλλαγή -θέλει να πάρει και διεθνή πρωτοβουλία, τρομάρα του- που γνοιάζεται για τον καθαρό αέρα που αναπνέουμε, για να βγαίνουν με θρασύτητα οι κυβερνώντες του να παραδίδουν μαθήματα οικολογικής συνείδησης στον λαό, προκειμένου να τον φεσώσουν ακόμα μια φορά με επιπλέον φόρους καυσίμων.
 
Πόσο σουρεαλιστική, αλήθεια, αυτή η ιστορία με τα καύσιμα, τους ρύπους και τη νέα φορολογία. Και λέω σουρεαλιστική, γιατί αποδεικνύει ότι η διχοτόμηση έχει μπολιάσει τα κύτταρα του εγκεφάλου μας, έχουμε ταμπουρωθεί τόσο πολύ στα όρια του μικρόκοσμού μας, που μισό νησί συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει το άλλο μισό -μας χρησιμεύει μόνο για πολιτική εκμετάλλευση και για να επιβιώνει στην πλάτη του η νομενκλατούρα που λυμαίνεται τον τόπο δεκαετίες τώρα- λες και η ατμόσφαιρα της μισής Λευκωσίας δεν επηρεάζει την ατμόσφαιρα της άλλης μισής Λευκωσίας και οι σοφοί του αναλώνονται στο να σκαρφιστούν τρόπους, ώστε να εμποδίσουν τον κόσμο να προμηθεύεται καύσιμα από τα κατεχόμενα!
 
Σουρεαλισμός και δυστυχία μαζί. Και να αναλογιστεί κανείς ότι αυτός ο τόπος υμνήθηκε κάποτε ως χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος... 
 
Περιοδικό "Down Town", τεύχος 684.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...