To Top
12:17 Δευτέρα
6 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Από τον Παπαδάκη στον Ουζουνίδη
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Από τον Παπαδάκη στον Ουζουνίδη
  16 Φεβρουαρίου 2020, 10:18 πμ  
Το είπαμε πολλές φορές, αλλά τα γεγονότα μάς υποχρεώνουν να το υπενθυμίσουμε: «H νίκη έχει πολλούς πατεράδες αλλά η ήττα μένει πάντα ορφανή». Στις επιτυχίες όλοι συνωστίζονται δίπλα από τον νικητή για μια θέση στο πλάνο, αλλά στα δύσκολα γίνονται μετά Χριστόν προφήτες και αναζητούν ευθύνες από εκείνους που μέχρι χθες χειροκροτούσαν. 

Αυτή η ακραία εναλλαγή συναισθημάτων είναι ιδιαίτερα έντονη στον χώρο του ποδοσφαίρου, όπου σε ορισμένες περιπτώσεις η απόσταση της νίκης από την ήττα είναι μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Ένα χαμένο πέναλτι, ένα αυτογκόλ, μια κόκκινη κάρτα, μια κακή στιγμή, αρκούν ώστε ο ποδοσφαιριστής από ήρωας να γίνει μαύρο πρόβατο. Το ίδιο και ο προπονητής. Όταν η ομάδα οδηγείται από επιτυχία σε επιτυχία είναι «ο τεράστιος κόουτς με το στρατηγικό μυαλό» αλλά όταν οι παίκτες σέρνονται ακούει τα εξ αμάξης ακόμη κι αν δεν ευθύνεται.
 
Πλήθος τα παραδείγματα της ευκολίας με την οποία η κερκίδα από τη μια μέρα στην άλλη μεταβάλλει τα συνθήματα, ιδιαίτερα όταν ένας παίκτης αλλάξει στρατόπεδο, όπως πρόσφατα «ο λαοφιλής Τζίμης» που έγινε σκέτο «ο Χριστοφή» και πολλοί άλλοι πριν από αυτόν, ποδοσφαιριστές και προπονητές, που έπεσαν θύματα του οπαδικού φανατισμού χρώματος κίτρινου, πορτοκαλί, πράσινου, κυανόλευκου και άλλων αποχρώσεων. Κι αν στο ποδόσφαιρο η ήττα που ορφανεύει ουδόλως επηρεάζει τη ζωή μας, τουλάχιστον ευθέως, τα πράγματα γίνονται σοβαρότερα στα κέντρα εξουσίας, εκεί όπου οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις για εμάς, για τα παιδιά μας και για τη χώρα.

Είναι νωπές στη μνήμη μας οι εικόνες με τον Δημήτρη Παπαδάκη να πανηγυρίζει την ανάδειξη του Μαρίνου Σιζόπουλου στην προεδρία του Κινήματος και το αντίστροφο: Δεν πέρασε καν ένας χρόνος από τότε, που κατά τον Μαρίνο Σιζόπουλο και σύσσωμη την ηγεσία της ΕΔΕΚ, ο Δημήτρης Παπαδάκης ήταν ο έντιμος, ο αξιόπιστος και ο εργατικός συναγωνιστής, τον οποίο οι Κύπριοι θα έπρεπε να στείλουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να δώσει μάχες για την Κύπρο και την Ευρώπη. 

Είναι απαράβατη αρχή ότι όποιος εντάσσεται σε ένα κόμμα πρέπει να γνωρίζει ότι οφείλει να ακολουθεί τους κανονισμούς λειτουργίας και ασφαλώς να σέβεται και να υλοποιεί τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Ακόμη και στα λεγόμενα αστικά κόμματα ο λενινιστικών προδιαγραφών δημοκρατικός συγκεντρωτισμός (τον οποίο αποστρέφονται) πολλές φορές είναι η φόρμουλα στην οποία καταφεύγουν οι ηγεσίες για να επιβάλουν την κομματική πειθαρχία. Στην περίπτωση Παπαδάκη τα πράγματα περιπλέκονται γιατί το ζήτημα δεν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο αλλά σχετίζεται με πειθαρχικά ζητήματα, που κατά την ηγεσία, μπορεί να αγγίζουν μέχρι και τον ποινικό κώδικα. Σε τέτοιες υποθέσεις θα ήταν καλύτερο τα κόμματα να τραβήξουν μια ξεκάθαρη γραμμή και να πουν το εξής: Όποιος κριθεί ένοχος από δικαστήριο για σοβαρή παρανομία να αποβάλλεται. Μόνον έτσι, ίσως, τελειώσουμε με αυτή την ιστορία, όπου το  κάθε κόμμα ή καλύτερα η ηγεσία του κάθε κόμματος, έχει τη δική της μεζούρα με την οποία ορίζει πότε ένας είναι ένοχος ή αθώος. Κάτι σαν το λαϊκό δικαστήριο της κερκίδας, που πολλές φορές κρίνει κατά τα φαινόμενα, εκ του ασφαλούς και μονομερώς. Και ο Ουζουνίδης αύριο με την ίδια ευκολία μπορεί από «μεγάλος» να γίνει «άσχετος». Όπως ο Τραμετσάνι και ο Τόμας Ντολ νωρίτερα ή εν προκειμένω, ο Παπαδάκης, ο Σιζόπουλος, όπως και πολλοί άλλοι πριν από αυτούς, που άρχισαν με χειροκρότημα και κατέληξαν με γιουχάισμα. 

yannis.antoniou@phileleftheros.com
 
Φιλελεύθερα, 16/2/2020.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...