To Top
10:41 Δευτέρα
6 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Το φάντασμα της πόλης και τα φαντάσματα ενός λαού
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Το φάντασμα της πόλης και τα φαντάσματα ενός λαού
  20 Φεβρουαρίου 2020, 10:45 πμ  
Η Αμμόχωστος δεν είναι φάντασμα και ας την χαρακτηρίζαμε κατά καιρούς ως πόλη-φάντασμα. Έτσι πιστεύαμε και πιστεύουμε πολλοί πως αποτυπώνουμε την τραγική κατάσταση μιας πόλης νεκρής, χωρίς ζωή, διότι η ζωή μιας πόλης και ενός τόπου γενικότερα είναι οι άνθρωποί του. Αυτοί που τον πότισαν με το αίμα τους, που ζύμωσαν την ίδια την πόλη με τον ιδρώτα τους και της έδωσαν χαρακτήρα. Αυτοί που την έκλαψαν, την πόνεσαν, που την είχαν για «μάνα», «παιδί» και «αδερφή» ταυτόχρονα. Αυτή είναι η έννοια της πόλης. Η σηματοδότηση της ζωής μιας ομάδας ανθρώπων σε ένα χωρικό σημείο και η πορεία της ζωής τους μέσα στον χρόνο. Δεν είναι ούτε οι δρόμοι, ούτε τα ξενοδοχεία και καταστήματα. Χωρίς τους ανθρώπους της πόλης είναι απλά κτήρια. Το φάντασμα δεν είναι η άδεια πόλη της Αμμοχώστου. Το φάντασμα είναι η αντανάκλαση μιας εικόνας που στοιχειώνει όλους μας. Γιατί η Αμμόχωστος είναι εκεί. 

Στο διά ταύτα τώρα και πέραν από τις κατά καιρούς προσπάθειες λογοτεχνικής αποτύπωσης του δράματος μιας πόλης και ενός λαού γενικότερα, το θέμα της Αμμοχώστου αποτυπώνει τη διαχρονική αδυναμία μας ως λαού και πολιτείας, μιας συγκεκριμένης στρατηγικής και στόχευσης. Για αυτό και η Αμμόχωστος δεν είναι φάντασμα, αλλά είναι τα φαντάσματα της συλλογικής μας συνείδησης. Είναι το αποτέλεσμα της διαχρονικής σύγκρουσης μεταξύ του θυμικού και του πραγματικού. Αυτού που πραγματικά θέλουμε ή δεν θέλουμε, συγκρουόμενου με το φόβο και την αδυναμία, που οδηγεί σε μία τραγική πραγματικότητα την οποία εμείς αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικό.

Στην πραγματικότητα, το θέμα της Αμμοχώστου και οι σημερινές αντιδράσεις τόσο σε επίπεδο πολιτικής, όσο και σε επίπεδο πολιτών, αποτυπώνει αυτή την πορεία χωρίς πυξίδα που γενικότερα έχουμε στο Κυπριακό. Ακροβατούμε μεταξύ όρων, συνθημάτων και εννοιών, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει ούτε τις πραγματικότητες, ούτε τα θέλω μας. Στο θέμα της Αμμοχώστου για παράδειγμα, κάποτε το θέμα της ήταν σε προτεραιότητα και κάποτε υπήρχε η παγίδα αμμοχωστοποίησης του Κυπριακού. Και έγινε στο τέλος της ημέρας η Αμμόχωστος, το καρότο και το μαστίγιο της Άγκυρας, η οποία ξέρει να χρησιμοποιεί στην πολιτική της για το Κυπριακό πολύ καλά και τα δύο σύνεργα. Σήμερα λοιπόν, φτάσαμε στο σημείο μηδέν. Σε αυτό που ίσως όλοι φοβόμαστε αλλά ποτέ και κανένας δεν είχε το θάρρος να ασχοληθεί επί της ουσίας με το θέμα για να υπάρχει και η εναλλακτική οδός. Αυτό που συχνά αρέσκεται να χαρακτηρίζεται ως «plan-b». Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, ούτε «σχέδιο Α», ούτε «σχέδιο Β», ούτε «σχέδιο Γ» έχουμε. Μ’ αποτέλεσμα να πελαγοδρομούμε ακολουθώντας διαρκώς, αντιδρώντας με σπασμωδικές και μεμονωμένες κινήσεις, τις οποίες η Τουρκία παρακολουθεί ειρωνικά και απαξιωτικά.

Φτάσαμε λοιπόν σήμερα στο τέλος του δρόμου; Όχι ακόμα. Η Αμμόχωστος μπαίνει και αυτή στο ευρύτερο σκηνικό πιέσεων της Τουρκίας έναντι της Κύπρου. Σε αυτό το παιχνίδι, αναβιώνει ξανά και το φάντασμα του Κραν Μοντάνα, για να έχει ένα πιο ισχυρό υπόβαθρό η εσωτερική αντιπαράθεση. Οι τουρκικοί σχεδιασμοί προχωρούν κανονικά. Κι εμείς, ηγεσία και λαός, πελαγοδρομούμε σαν μικρό καραβάκι έρμαιο στους ανέμους και στα κύματα με μονάχη έγνοια μας ποιος θα πάρει το τιμόνι και ας μην ξέρουμε ποια στ’ αλήθεια είναι η ρότα μας…

frixos.dalitis@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...