To Top
10:47 Δευτέρα
30 Μαρτίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η Ελλάδα που με πληγώνει
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η Ελλάδα που με πληγώνει
Τελευταία Ενημέρωση: 21 Φεβρουαρίου 2020, 9:52 πμ
Ανταπόκριση από την Αθήνα._
Κάθε φορά που διαβάζω σε έγκυρα ξένα ΜΜΕ για την άθλια κατάσταση που επικρατεί εδώ και χρόνια στα κέντρα υποδοχής και  φιλοξενίας (;) μεταναστών στα παραμεθόρια νησιά μας στο Αιγαίο, ιδίως δε στην Μόρια της Λέσβου, η καρδιά μου σφίγγεται και νοιώθω ντροπή αβάσταχτη. Ταυτόχρονα, μεγάλος είναι κι ο θυμός μου (α) διότι ξέρω πως αυτά που γράφουν (όπως πχ χθες η γερμανική DieZeit, ότι «προσφυγόπουλα έρχονται υγιή στην Μόρια και γρήγορα αποκτούν σοβαρές ψυχικές διαταραχές») είναι αληθή, και (β) διότι αισθάνομαι αδύναμος, σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, να κάνω κάτι ουσιαστικό για να σταματήσει αυτό το κακό. 

Έχω πάει αρκετές φορές στο νησί, και έχω γράψει για όσα είδα, αισθάνθηκα, άκουσα και κατάλαβα. Όπως συμβαίνει όμως πολλές φορές και στην Κύπρο, δεν ιδρώνει κανενός το αυτάκι όταν γίνεται μια σοβαρή καταγγελία ή αποκάλυψη από τα τοπικά ΜΜΕ. Πρέπει να γράψουν τα ξένα, και μάλιστα τα μεγάλα και με διεθνή απήχηση, για να ξυπνήσει ο μέγας χωριάτης που ζει μέσα μας και να αρχίσει κάτι να κάνει. Θυμηθείτε τι έγινε στη Κύπρο με τα χρυσά διαβατήρια, και τα offshore δίκτυα εταιρειών ξεπλύματος μαύρου χρήματος, που αποκαλύφθηκαν από το Ρόιτερς, και άλλα  αξιόπιστα sites.

Η κατάσταση στη Μόρια και σε άλλα στρατόπεδα συγκεντρώσεως (συνειδητά τα αποκαλώ έτσι), έχει φτάσει στο μη παρέκει. Η νέα κυβέρνηση, στο εσωτερικό μέτωπο προσπαθεί να βάλει μια τάξη (και όντως έγινε καλή αρχή με το αλαλούμ που επικρατούσε με τις ΜΚΟ, πολλές από τις οποίες δημιουργούσαν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα έλυναν), και στο εξωτερικό να να πείσει τους εταίρους μας να δώσουν χείρα βοηθείας, γιατί τα νησιά μας βουλιάζουν, και οι τοπικές κοινωνίες έχουν χάσει, δίκαια, αλλά και «επικίνδυνα», την υπομονή τους. 

Όταν πρωτόρθανε στα νησιά από την Τουρκία οι πρώτοι πρόσφυγες της Συρίας, στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες μέσα σε λέμβους-θαλασσοπνίχτρες, όλοι επαινούσαν τους ψαράδες, τις γιαγιάδες, τις οικογένειες από τη Λέσβο, τη Σάμο, τη Κώ, τη Χίο, που άνοιξαν τα σπίτια και τις αγκαλιές τους στους άνδρες, γυναίκες και παιδιά που έφταναν μισοπεθαμένοι και έντρομοι από την κόλαση του πολέμου στην πατρίδα τους. 

Τώρα ξαφνικά, πώς έγιναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι νησιώτες, «ρατσιστές, αφιλόξενοι», και ό,τι άλλο τους φορτώνουν κάποια μίντια από χώρες βολεμένες, που δεν αγκάλιασαν ποτέ ούτε ένα παιδί, δεν έσωσαν από βέβαιο πνιγμό ούτε ένα πλάσμα του θεού;

Η απάντηση είναι διττή. (α) Διότι στους πρόσφυγες από τη Συρία και από άλλες εμπόλεμες περιοχές, ήρθαν και προστέθηκαν δεκάδες χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες, που είδαν και ακόμα βλέπουν την Ελλάδα μόνο ως ενδιάμεσο σταθμό για να διεμβολίσουν την ηπειρωτική Ευρώπη. Και (β) Διότι οι νησιώτες μας κουράστηκαν. Θέλουν τη ζωή τους πίσω. Γίνανε μειοψηφία στον τόπο τους. Γεύονται επιθετικότητα – που μπορείς να την καταλάβεις από κάποιον που πράγματι είναι και αυτός επί ξύλου κρεμάμενος, αλλά δεν μπορείς να την αποδεχτείς. Ο τουρισμός, που είναι το οικονομικό τους οξυγόνο, είναι στα όρια του μαρασμού. Το εμπόριο έχει αποδεκατιστεί. Ο φόβος έχει γίνει μόνιμος, αφού πολλά από τα άτομα που βρίσκονται πια στα στρατόπεδα φιλοξενίας, ήταν ή έγιναν παραβατικά.

Πάμε τώρα στα ευτράπελά μας. Ο πρώην Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, έγραψε αυτό χθες τα’ απόγευμα στο twitter: «Τώρα, ότι ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι “όλα ήταν καλά και τα βρίσκαμε με τις ελληνικές κυβερνήσεις” στη μοιρασιά της Ανατολικής Μεσογείου, μέχρι που ήρθε ο Τσίπρας που «είναι υπερβολικά πατριώτης», πως να το εκλάβω; Ως προσβολή ή ως παράσημο;».

Το διάβαζα, το ξαναδιάβαζα, και τσιμπιόμουν μήπως δεν ήμουν ξύπνιος, και προσευχόμουν νάταν ψεύτικος ο λογαριασμός και να πρόκειτο για γνωστό τρολάρισμα. Δυστυχώς, δεν είναι τίποτα από αυτά. Είναι ο Τσίπρας που ξέραμε! «Είναι δυνατόν;», αναρωτιούνται πολλοί στα σχόλιά τους. Ας το αφήσω αναπάντητο.

Κάτι που δεν έκανε, ευτυχώς, ο νυν Υπουργός Εξωτερικών κ. Δένδιας:

«Είναι πρωτοφανές πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας να επικαλείται δηλώσεις Τούρκου Υπουργού, διεκδικώντας την… παρασημοφόρησή του. Η επιδίωξη κομματικού οφέλους δε δικαιολογεί τα πάντα.»
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...