To Top
06:53 Πέμπτη
2 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Περί ηθικής ο λόγος, ή περί αυτοκριτικής…
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Περί ηθικής ο λόγος, ή περί αυτοκριτικής…
  27 Φεβρουαρίου 2020, 10:45 πμ  
Οι αυτοπροσδιοριζόμενες «αυθεντίες» κάθε γένους, ειδικότητας και τάξης, εκτός από τον εκνευρισμό που προκαλούν είναι παράλληλα και η μεγαλύτερη γάγγραινα της κοινωνίας. Η τροχοπέδη της ανάπτυξης και της προόδου και το τείχος απέναντι σε κάθε προσπάθεια για αλλαγή. Αυτό που ο λαός αποτύπωσε μέσα από τα μικρά αποφθέγματα φιλοσοφίας, τις παροιμίες. «Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει». Την ίδια ώρα όμως, αυτό το «κοσκίνισμα» λειτουργεί απενοχοποιητικά πολλές φορές ακόμα και για όσους διατυμπανίζουν την επιμονή τους για αλλαγή και πρόοδο. Διατυμπανίζουν όμως με τόσο σθένος, φωνάζοντας και τις ίδιες τις ενοχές τους…

Δεν είναι θέμα φιλοσοφικών θεωριών, αλλά η καταγραφή μιας οπτικής γωνιάς για τα όσα συνθλίβουν για ακόμα μια φορά της καθημερινότητα μας, από την κάθε μορφή εξουσίας, περιλαμβανομένου και της επονομαζόμενης τέταρτης… Συζητούμε λοιπόν ξανά σήμερα για τον «Κώδικα Ηθικής και Δεοντολογίας» των βουλευτών. Καλώς. Για έναν ακόμα κώδικα ηθικής για μια σειρά από κανόνες και κωδικοποιημένες συμπεριφορές. Ο οποίος, αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά ηθικοί και καθαροί απέναντι στην κοινωνία, αυτός ο κώδικας ηθικής πρέπει να καλύπτει όλους όσοι έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ρόλο στη δημόσια σφαίρα και εμπλοκή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, διότι προφανώς δεν θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε την έννοια της ηθικής και αρνούμαστε να παραδεχθούμε δύο σκληρές και άκρως ενοχλητικές πραγματικότητες: Η πρώτη αφορά το γεγονός ότι το παιχνίδι συνήθως χάνεται στη χώρα μας, όχι σε σχέση με τους κανόνες, αλλά από την άρνηση εφαρμογής των κανόνων τους. Η δεύτερη αφορά την κατά το δοκούν ατομική ευθιξία μας και την «a la carte» ηθική και δεοντολογία μας.

Δεν είναι όμως θέμα «φιρμανιού» η ηθική και η δεοντολογία των πολιτικών αλλά πολιτικής λογοδοσίας έναντι του λαού. Αλλά και ο όποιος κώδικας «οδηγιών» και «κανόνων» θα έπρεπε να είναι αποτέλεσμα γόνιμου διαλόγου μεταξύ πρωτίστως των ίδιων των κομμάτων και δευτερευόντως μεταξύ της ευρύτερης κοινωνίας και κυρίως των οργανωμένων συνόλων που έχουν έναν ουσιαστικό ρόλο να διαδραματίσουν στην εφαρμογή αυτού του κώδικα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, λειτουργήσαμε ως συνήθως ανάποδα. Βέβαια για να είμαστε και απόλυτα ειλικρινείς, με βάση την προϊστορία μας η κάθε συλλογική προσπάθεια χάνεται σε έναν ατέρμονο διάλογο αντιπαράθεσης και αντιπαραβολής λογικών και παράλογων θέσεων. Αλλά και πάλι καταλήγουμε στην αποφασιστικότητα της κάθε πολιτικής δύναμης και του κάθε πολιτικού ξεχωριστά. Των οποίων η κοινή γνώμη είναι ο μόνος αποτελεσματικός φορέας λογοδοσίας τους. 

Σε κάθε περίπτωση, σε μία Δημοκρατία, η κοινωνία των πολιτών είναι ο ρυθμιστής και ο κύριος φορέας ελέγχου της εξουσίας. Της κάθε μορφής εξουσίας που τρέχει να διασφαλίσει σε κάθε περίπτωση τα δικά της κεκτημένα και όχι το συλλογικό συμφέρον της κοινωνίας. Και δυστυχώς, αυτό γίνεται και στη συγκεκριμένη περίπτωση. Διότι ο Πρόεδρος της Βουλής έχει πολλά για να κριθεί και για τον τρόπου που διαχειρίστηκε τον θέμα του Κώδικα Ηθικής και Δεοντολογίας και για τους συμβούλους του και για πολλά και διάφορα άλλα. Καλό όμως είναι, έτσι για να βαπτιστούμε και να αναπαβαπτισθούμε στην κολυμπήθρα της ηθικής, να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη και να πάψουμε να βολευόμαστε πίσω από το Συλλούρη και τον κάθε Συλλούρη. Διότι το ζητούμενο είναι η Ηθική και η Δεοντολογία… Ή μήπως δεν είναι;

frixos.dalitis@phileleftheros.com 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...