To Top
05:30 Τετάρτη
11 Δεκεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Σανός, τέλος
  01 Δεκεμβρίου 2019, 10:25 πμ  

Η δήλωση του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Βερολίνο, την περασμένη Δευτέρα, μετά από το δείπνο του με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και τον κατοχικό ηγέτη Ακιντζί, επιβεβαιώνει τη συνέχιση μιας διαδικασίας η οποία, κατά τη δική μας εκτίμηση, δεν μπορεί να οδηγήσει σε μια σωστή λύση του Κυπριακού. Είναι προφανές, ότι μια διαδικασία: 

• που βασίζεται στο Πλαίσιο Γκουτέρες (2017), στο Κοινό Ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου (2014) και στις λεγόμενες «συγκλίσεις» των τελευταίων χρόνων (δηλαδή στις υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής κοινότητας), 

• που προνοεί τη συνομολόγηση ενδιάμεσης συμφωνίας, που απορριπτόταν διαχρονικά από την ελληνοκυπριακή κοινότητα, καθώς ενδέχεται να οδηγήσει σε διχοτόμηση,

• που διεξάγεται στο πλαίσιο Πενταμερούς διάσκεψης, όπου υποβαθμίζεται η Κυπριακή Δημοκρατία και αναβαθμίζεται το ψευδοκράτος και

• που απενοχοποιεί πλήρως την παράνομη δράση της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, 

είναι μια διαδικασία η οποία οδηγεί, είτε σε ένα νέο αδιέξοδο, είτε σε ένα κάκιστο κλείσιμο του Κυπριακού.

Όμως, η συνάντηση του Βερολίνου και η δήλωση που ακολούθησε, επέφεραν ένα παρεμφερές αποτέλεσμα, το οποίο κρίνεται ως θετικό: Σανός, τέλος. Σταματά η παραπλανητική συζήτηση της τελευταίας διετίας για το «ποιο ακριβώς είναι το πλαίσιο Γκουτέρες» ή το «πού χάθηκε το πρακτικό των Ηνωμένων Εθνών» ή το «τι έγινε και τι δεν έγινε στο Κραν Μοντανά» και ούτω καθεξής. Μια συζήτηση, που προκλήθηκε και συντηρήθηκε με αποκλειστική ευθύνη του Προέδρου Αναστασιάδη, ακριβώς επειδή αποπροσανατόλιζε την κοινή γνώμη από την ουσία του Κυπριακού.

Πλέον, τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει. Και μπορούμε, ως οφείλουμε όλες και όλοι, να επικεντρωθούμε στην ουσία, να θυμηθούμε δηλαδή τις επικίνδυνες υποχωρήσεις Αναστασιάδη και να συνειδητοποιήσουμε αυτό που υπάρχει ενώπιον μας, μέχρι στιγμής, ως αποτέλεσμα της αποτυχημένης πολιτικής των τελευταίων χρόνων.

Πιο συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, από το 2013 και μέχρι λίγο πριν το ναυάγιο του Κραν Μοντανά, αποδέχτηκε την εκ περιτροπής προεδρία, αποδέχτηκε να έχουν οι χρήστες τον πρώτο λόγο στις περιουσίες των Ελληνοκύπριων προσφύγων στην περιοχή που θα τεθεί υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, αποδέχτηκε τον τουρκικό χάρτη με ελάχιστες αναπροσαρμογές, αποδέχτηκε την ελεύθερη έλευση στην Κύπρο των Τούρκων πολιτών από την Τουρκία, αποδέχτηκε την παραμονή όλων των εποίκων, αποδέχτηκε τα βέτο σε όλες τις αποφάσεις (ή την προϋπόθεση μίας θετικής τουρκοκυπριακής ψήφου, που είναι το ίδιο), αποδέχτηκε ότι η κυριαρχία θα εκπηγάζει από τις δύο συνιστώσες πολιτείες, αποδέχτηκε την έννοια της διπλής ιθαγένειας, αποδέχτηκε την παρθενογένεση. Όλα αυτά, καταγράφονται ρητώς, ή εννοούνται με τρόπο αδιαμφισβήτητο, τόσο στο Πλαίσιο Γκουτέρες (2017), όσο και στο Κοινό Ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου (2014) και στις λεγόμενες «συγκλίσεις» των δύο πλευρών, τόσο επί Αναστασιάδη (2013-σήμερα), όσο και παλαιότερα επί Χριστόφια (2008-2013).

Άρα λοιπόν, αν και όταν ξαναρχίσουν διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, με αυτά τα κείμενα και αυτές τις υποχωρήσεις ως βάση διαπραγμάτευσης, η ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν θα έχει τίποτε να δώσει, γιατί ουσιαστικά θα τα έχει ήδη δώσει όλα. Και «για χάρη της λύσης», «για χάρη του –λεγόμενου- καλού κλίματος» και «για να πείσει ότι θέλει λύση» και «για να μη χαθεί η δουλειά τόσων χρόνων», θα πιεστεί να βάλει νερό στο κρασί της και να αποδεχτεί να παραμείνουν κάποια τουρκικά κατοχικά στρατεύματα, καθώς και να υπάρχουν και κάποιας μορφής εγγυήσεις.

Υ.Σ. Παρακαλώ κόψτε το και φυλάξτε αυτό το άρθρο, για να συγκρίνετε το περιεχόμενό του με τα γεγονότα των επόμενων μηνών.

  Χρύσης Παντελίδης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...