To Top
19:31 Κυριακή
5 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
106 βιασμοί σε μία πενταετία -Tρομάζουν οι αριθμοί (πίνακες)
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙΝΩΝΙΑ • 106 βιασμοί σε μία πενταετία -Tρομάζουν οι αριθμοί (πίνακες)
Τελευταία Ενημέρωση: 22 Φεβρουαρίου 2020, 10:23 πμ

Στο κενό. Ακροβατώντας στην αίσθηση ότι υπάρχουν και ότι δεν υπήρξαν ποτέ. Μουδιασμένοι από τον εξαναγκασμό. Κυριευμένοι από την ανασφάλεια και την αμφιβολία, τον πόνο και την πίκρα. Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν επιβιώσει από μια σεξουαλική πράξη, στην οποία εξαναγκάστηκαν να συμμετέχουν. Που βιάστηκαν. Τον συγκεκριμένο εφιάλτη αντιμετώπισαν δεκάδες θύματα την τελευταία πενταετία στην Κύπρο. Όπως αναφέρουν στοιχεία της Αστυνομίας, τα οποία εξασφάλισε ο «Φ», συνολικά 106 υποθέσεις καταχωρήθηκαν στο μητρώο εγκλήματος από το 2015 έως το 2019, με τις 90 από αυτές να έχουν εξιχνιαστεί. Την ίδια στιγμή, για ανεπαρκείς νομοθεσίες και προγράμματα στήριξης μιλούν η πρόεδρος Συμβουλευτικής Επιτροπής για Πρόληψη και Καταπολέμηση Βίας στην Οικογένεια, Σουζάνα Παύλου, καθώς και η πρόεδρος του Συμβουλίου «Φωνή», Αναστασία Παπαδοπούλου.

Συγκεκριμένα, οι περισσότερες υποθέσεις βιασμών καταγράφηκαν στην επαρχία Αμμοχώστου, όπου αναφέρθηκαν στο διάστημα των προηγούμενων πέντε ετών 29 περιστατικά. Ακολουθούν η Λεμεσός με 23 βιασμούς, η Λάρνακα με 21 βιασμούς, η Πάφος με 19 βιασμούς και η Λευκωσία με 14 βιασμούς. Βάσει των στοιχείων, η χρονιά με τα περισσότερα καταχωρημένα και εξιχνιασμένα περιστατικά ήταν το 2018. Εκείνη την περίοδο, σημειώθηκαν 28 βιασμοί, εκ των οποίων οι 11 στην Αμμόχωστο, οι 6 στη Λάρνακα, οι 5 στη Λεμεσό, ακόμη 5 στην Πάφο και 1 στη Λευκωσία. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Χωρίς προστασία τα θύματα βιασμού

Όπως ανέφερε στον «Φ» λειτουργός της Αστυνομίας, σε περίπτωση καταγγελίας βιασμού γίνονται όλες οι απαραίτητες ανακριτικές διαδικασίες και ξεκινά η εκτενής διερεύνηση της υπόθεσης. Μεταξύ άλλων, λαμβάνονται καταθέσεις και τεκμήρια. Παράλληλα, το θύμα παραπέμπεται για ιατροδικαστική εξέταση, ενώ γίνεται ενημέρωση και των αρμόδιων υπηρεσιών. Υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία που ακολουθείται, τόνισε ο λειτουργός και πρόσθεσε ότι λαμβάνονται μέτρα για τη σωστή διερεύνηση της κάθε υπόθεσης. Ανέφερε επίσης ότι, εφόσον κριθεί αναγκαίο, καλείται και παρίσταται στις διαδικασίες κατάθεσης λειτουργός από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας.

Εκ μέρους του υπουργείου Υγείας, λειτουργός σημείωσε ότι το θύμα βιασμού ενδέχεται να απευθυνθεί απευθείας στο νοσοκομείο ή ακόμη σε κάποιο αστυνομικό τμήμα για να καταγγείλει το περιστατικό. Σχετικά με την ψυχολογική στήριξη και ενδυνάμωση του θύματος, αναφέρθηκε ότι υπάρχουν διαθέσιμες οι Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας.

Από την πλευρά του, ο ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους διευκρίνισε στον «Φ» ότι «στην Κύπρο γίνεται πολύ καλή δουλειά και από την πλευρά της Αστυνομίας αλλά και ιατροδικαστικά. Ελλείψεις δεν υπάρχουν». Σημείωσε, μάλιστα, ότι οι καταθέσεις λαμβάνονται από εκπαιδευμένους αστυνομικούς. Ενώ, όπου χρειάζεται, παρέχεται ψυχολογική στήριξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Προαιρετική η ψυχολογική στήριξη

Όπως ανέφερε λειτουργός των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, αν κάποιο άτομο είναι θύμα βιασμού και αντιμετωπίζει ένα τέτοιο τραύμα, είναι προσωπική του επιλογή αν θα λάβει θεραπεία. Στην περίπτωση καταγγελίας βιασμού, ο κοινωνικός λειτουργός που συμμετέχει στη διαδικασία συστήνει στο άτομο τη λήψη ψυχολογικής φροντίδας. Ωστόσο, διευκρίνισε ότι δεν υπάρχει ειδική υπηρεσία προς αυτήν την κατεύθυνση ή κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα για τα θύματα βιασμού. Είπε, ακόμη, ότι η Κύπρος δεν διαθέτει ειδικό κέντρο για θέματα κακοποίησης. Η στήριξη γινόταν μέσω των εξωτερικών ιατρείων και πλέον θα γίνεται μέσω του ΓεΣΥ. Κάποιες φορές ζητείται από τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας γνωμάτευση για την ψυχική κατάσταση των θυμάτων, καθώς και γνωμάτευση για την ικανότητά τους να εμφανιστούν στο δικαστήριο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: A story to tell - Γυναικοκτονίες και βιασμοί στην Κύπρο του περασμένου αιώνα

Παπαδοπούλου: «Βρισκόμαστε σε κακό σημείο»

«Στην Κύπρο βρισκόμαστε σε κακό σημείο», είπε η πρόεδρος του Συμβουλίου «Φωνή» Αναστασία Παπαδοπούλου, μιλώντας παράλληλα για ανεπάρκεια στον μηχανισμό διαχείρισης των περιστατικών βιασμού. Όπως σημείωσε, αυτό γίνεται αντιληπτό συγκρίνοντας τον αριθμό των περιστατικών που απευθύνονται σε γραμμές βοήθειας όπως του ΣΠΑΒΟ (1440) με τον αριθμό των ποινικών υποθέσεων που φτάνουν στα δικαστήρια. Φαίνεται, ακόμη, από τη διαχείριση τηλεφωνημάτων, από θύματα βίας προς την Αστυνομία, τα οποία δεν αντιμετωπίζονται ως καταγγελίες. Ενώ, ως απόδειξη της ανεπάρκειας ανέφερε και τον τρόπο διαχείρισης της υπόθεσης της 19χρονης Βρετανής. 

«Θα ήταν καλύτερα αν οι αρμόδιες υπηρεσίες αναγνώριζαν την ύπαρξη προβλήματος, διότι τότε θα ξεκινούσε μια προσπάθεια για την επίλυσή του», είπε και υπογράμμισε ότι: «Θα έπρεπε να υπάρχει ένα κοινό πρωτόκολλο, το οποίο να αφορά όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες. Να γίνεται διαχείριση από εξειδικευμένους λειτουργούς σε έναν συγκεκριμένο χώρο». Ως προς τις ανάγκες που υπάρχουν, αναφέρθηκε στον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας, η οποία θα πρέπει να ακολουθεί τις υποδείξεις της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης και στην παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών. «Ωστόσο, στην Κύπρο εξειδικευμένες υπηρεσίες δεν προσφέρονται, διότι δεν υπάρχουν. Είναι κάτι που θα έρθει με τη λειτουργία του θεσμού "Σπίτι της Γυναίκας"». Πάντως, όπως είπε, υπάρχει ανάγκη για λειτουργούς του ίδιου φύλου με τα θύματα (αστυνομικούς, ιατροδικαστές, ψυχολόγους, γιατρούς), οι οποίοι θα είναι και εξειδικευμένοι.

Δραματική αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες

Για συγκλονιστική αύξηση των βιασμών συγκριτικά με τους αριθμούς των προηγούμενων δεκαετιών, για έλλειψη υποδομών και προγραμμάτων, για ανύπαρκτη νομοθεσία και αδιαφάνεια στις διαδικασίες που ακολουθούνται μίλησε η πρόεδρος Συμβουλευτικής Επιτροπής για Πρόληψη και Καταπολέμηση Βίας στην Οικογένεια, Σουζάνα Παύλου. «Από τα διαθέσιμα στοιχεία, βλέπουμε μια συγκλονιστική αύξηση στους βιασμούς τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Η Κύπρος έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά καταδικών στην Ευρώπη και οι ποινές είναι ανεπαρκείς και μη αποτρεπτικές. Επίσης είμαστε από τις ελάχιστες χώρες στην ΕΕ όπου δεν υπάρχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες στήριξης και προστασίας θυμάτων σεξουαλικής βίας και βιασμού, όπως προβλέπεται στη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, την οποία κυρώσαμε το 2017».

Όπως πρόσθεσε η κ. Παύλου, «δεν υπάρχει στην Κύπρο Κέντρο Διαχείρισης Βιασμών, πράγμα το οποίο συμβαίνει σε άλλες χώρες του κόσμου. Ταυτόχρονα δεν εφαρμόζεται καμία πολιτική. Ένα θύμα βιασμού είτε θα απευθυνθεί στην Αστυνομία είτε θα απευθυνθεί στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών. Όμως, την ίδια στιγμή δεν υπάρχει διαφάνεια ως προς τις διαδικασίες που εφαρμόζονται στις εν λόγω δομές, σχετικά με τη διαχείριση περιστατικών βιασμού. Άλλωστε φάνηκε ότι κάτι πάει λάθος και από την πρόσφατη υπόθεση της 19χρονης από την Αγγλία». Σχολίασε, ταυτόχρονα, ότι οι αριθμοί που καταγράφονται ενδεχομένως να μην καταδεικνύουν το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος. «Διαμορφώνεται μία απροθυμία στα θύματα που, λόγω του κοινωνικού στίγματος και της απουσίας υποστηρικτικών δομών προστασίας, αποφεύγουν ή διστάζουν να καταγγείλουν τα περιστατικά βίας στην Αστυνομία». 

Κατά την περίοδο 2014-2018, η κ. Παύλου σημείωσε ότι αναφέρθηκαν στην Αστυνομία 4.363 περιστατικά βίας στην οικογένεια, με το 70% των θυμάτων να είναι γυναίκες και κορίτσια. Από αυτά τα περιστατικά, το 62% αφορούσε σωματική βία και το 33% ψυχολογική και σεξουαλική βία. Συμφώνα με τα αποτελέσματα της πανευρωπαϊκής έρευνας του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (FRA) του 2014, το 22% Κυπρίων γυναικών έπεσε θύμα σωματικής ή/και σεξουαλικής βίας από τον σύντροφό του από την ηλικία των 15 ετών και άνω, ενώ ποσοστό 36% έχει υποστεί σεξουαλική παρενόχληση.

  Δέσποινα Ψύλλου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...