To Top
15:26 Κυριακή
5 Απριλίου 2020
philenews insider
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Capital.gr
ΜΑΖΙ ΜΕ
Forbes
insider banner
Επόμενο
Προηγούμενο
Θύμα της γερμανικής ακροδεξιάς η διάδοχος της Μέρκελ
ΑΡΧΙΚΗINSIDERBLOOMBERG OPINION • Θύμα της γερμανικής ακροδεξιάς η διάδοχος της Μέρκελ
  11 Φεβρουαρίου 2020, 3:27 μμ  

Θύμα της ακροδεξιάς η διάδοχος της Μέρκελ: Πριν από περίπου έναν χρόνο, η Annegret Kramp-Karrenbauer έμοιαζε το ανερχόμενο αστέρι της γερμανικής πολιτικής σκηνής. Είχε διαδεχθεί την Angela Merkel στην ηγεσία του κεντροδεξιού κόμματός της, της Χριστιανικής Δημοκρατικής Ένωσης (CDU).

Μάλιστα, έμοιαζε με αυτονόητη επιλογή για τη διαδοχή της Merkel και στην θέση της καγκελαρίου της Γερμανίας. Όλες οι παραπάνω προβλέψεις έλαβαν άδοξο τέλος στις 10 Φεβρουαρίου, όταν η Kramp-Karrenbauer δήλωσε ότι θα παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματος, καθιστώντας έτσι τον εαυτό της το πλέον προβεβλημένο πολιτικό θύμα ενός ακροδεξιού κόμματος, της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD).

Η σύγχρονη Γερμανία δεν είναι Δημοκρατία της Βαϊμάρης και η AfD δεν είναι το ναζιστικό κόμμα. Η γερμανική δημοκρατία δεν κινδυνεύει με κατάρρευση. Παρ’ όλα αυτά, το συγκεκριμένο σημείο τομής είναι ιστορικό. Ανοίγει εκ νέου διάπλατα την κούρσα για τον επόμενο Γερμανό καγκελάριο. Εκθέτει επίσης ανάγλυφα την τραγική αποτυχία της CDU και όλων των υπόλοιπων κομμάτων πέριξ του Κέντρου, τουλάχιστον έως τώρα, να βρουν πειστικές δημοκρατικές απαντήσεις στην ολοένα και πιο θελκτική για πολλούς πρόκληση που συνιστά η άκρα δεξιά.

Η Θουριγγία και η Βαϊμάρη

Η προέλευση αυτής της πολιτικής αναταραχής βρίσκεται σε μια περιοχή της Γερμανίας που συνήθως δεν έρχεται στο προσκήνιο των πανεθνικών πολιτικών εξελίξεων. Η Θουριγγία, στην πρώην Ανατολική Γερμανία, διαθέτει ένα τοπικό κοινοβούλιο, του οποίο η σύνθεση πράγματι θυμίζει νομοθετικά σώματα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Δύο εξτρεμιστικά κόμματα, στα άκρα αριστερά και στα άκρα δεξιά, κατέχουν αθροιστικά την πλειοψηφία των εδρών, εξασφαλίζοντας έτσι μια μόνιμη πολιτική παράλυση. Αντίθετα, όλα τα κεντρώα κόμματα που ηγούνται σε πανεθνικό επίπεδο από το 1949 (σ.μ. στη Δυτική Γερμανία και στο ενιαίο κράτος μετά το 1990), συμπεριλαμβανομένης της CDU, έχουν περιοριστεί στη Θουριγγία να παίζουν ρόλο θεατή ή να δίνουν μάχες οπισθοφυλακής. Ή, όπως τώρα, να παίζουν τον ρόλο του ηλιθίου, καθώς έπεσαν στην παγίδα που τους έστησε η AfD.

Αυτό κατέστη εφικτό, καθώς τόσο η AfD και όσο και τα κεντροδεξιά κόμματα, η CDU και το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) είχαν τον ίδιο δηλωμένο στόχο: να αποτρέψουν τον υποψήφιο του κόμματος "Η Αριστερά", διαδόχου του κομμουνιστικού κόμματος που κυβερνούσε μονοκομματικά για δεκαετίες την Ανατολική Γερμανία, από το να εκλεγεί τοπικός πρωθυπουργός της Θουριγγίας. Για να γίνει αυτό, η AfD όρισε έναν "εικονικό" δικό της υποψήφιο (ο οποίος αργότερα εθεάθη να γελά στη γαλαρία του τοπικού κοινοβουλίου). Στους πρώτους δύο γύρους, ο υποψήφιος αυτός εμπόδιζε την νίκη της Αριστεράς. Στον τρίτο γύρο, ωστόσο, όπου απαιτείτο μόνον σχετική πλειοψηφία, η AfD μετέφερε την υποστήριξή της από το δικό της υποψήφιο στον νεοεισελθόντα στην κούρσα για την πρωθυπουργία υποψήφιο των Ελεύθερων Δημοκρατών, Thomas Kemmerich.

H CDU και το FDP θα έπρεπε να το είχαν "μυριστεί". Αλλά είτε δεν είδαν τι ερχόταν, είτε δεν είχαν πρόβλημα με αυτή την εξέλιξη. Έτσι, τα δύο κεντροδεξιά κόμματα ψήφισαν υπέρ του Kemmerich, ο οποίος με την πρόσθετη υποστήριξη της AfD βγήκε νικητής. Ο Kemmerich θα έπρεπε να είχε συνειδητοποιήσει ότι η συγκεκριμένη νίκη ήταν "δηλητηριασμένη" και να είχε αρνηθεί να ορκιστεί. Αντίθετα εκείνος δέχτηκε. Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ξέσπασαν άμεσα σε ολόκληρη τη Γερμανία και σχεδόν ολόκληρη η πολιτική τάξη της χώρας τού γύρισε την πλάτη. Το σαββατοκύριακο, ο Kemmerich παραιτήθηκε. Ο ίδιος και η οικογένειά του φυλάσσονται πλέον από σωματοφύλακες για να μην κινδυνεύσει η σωματική τους ακεραιότητα.

Όσοι δεν γνωρίζουν τα εσωτερικά της Γερμανίας μπορεί να αναρωτιούνται τι ακριβώς ήταν τόσο σκανδαλώδες σε όλη αυτή την εξέλιξη και τι έχουν όλα αυτά να κάνουν με την Kramp-Karrenbauer. Εξάλλου, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του εκλογικού σώματος της Θουριγγίας, τοπικοί βουλευτές, με ελεύθερη και μυστική ψηφοφορία, επέλεξαν έναν πρωθυπουργό, όπως ακριβώς ορίζει ο συνταγματικός χάρτης του συγκεκριμένου γερμανικού κρατιδίου.

Η έλλειψη ηγεσίας από πλευράς Kramp-Karrenbauer

Το πρόβλημα ήταν ότι η CDU, με επικεφαλής την Kramp-Karrenbauer, είχε δώσει εντολή στις τοπικές οργανώσεις της σε όλη τη Γερμανία να μην συνάψουν ποτέ, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση συμμαχία με την AfD, την οποία οι Χριστιανοδημοκράτες θεωρούν μη δημοκρατική και ρατσιστική. Στις περιοχές που ανήκαν πριν την ενοποίηση του 1990 στη Δυτική Γερμανία, οι περισσότεροι Χριστιανοδημοκράτες υποστηρίζουν αυτή τη στάση, βλέποντας τους εαυτούς τους ως ανάχωμα έναντι της άκρας δεξιάς.

Οι Χριστιανοδημοκράτες στην πρώην Ανατολική Γερμανία, ωστόσο, είναι λιγότερο σίγουροι γι’ αυτή τη γραμμή. Έχουν την τάση να βλέπουν την AfD λιγότερο ως παρία της πολιτικής ζωής και περισσότερο  ως το μακρινό μεν, αλλά εντός δημοκρατικού πλαισίου άκρο του πολιτικού συστήματος - πιθανόν μη πολιτικά ορθό, αλλά σίγουρα όχι "φασιστικό".

Αυτό το ρήγμα εντός της γερμανικής συντηρητικής παράταξης, των Χριστιανοδημοκρατών, διατρέχει επίσης και το FDP, το οποίο συνήθως χαρακτηρίζεται ως "κεντρώο φιλελεύθερο", με την ευρωπαϊκή, φιλική προς το επιχειρείν έννοια του όρου. Στο επίπεδο της επίσημης κομματικής ρητορικής, και τα δύο αυτά κόμματα έχουν καταδικάσει την AfD από την ίδρυσή της το 2013 και ιδιαίτερα από τότε που εισήλθε στο εθνικό κοινοβούλιο το 2017 και συνέχισε να "στρίβει" ολοένα και δεξιότερα.

Ταυτόχρονα, η CDU και το FDP συνειδητοποιούν ότι ο πολιτικός κατακερματισμός καθιστά όλο και πιο δύσκολο να σχηματίσει κανείς πλειοψηφίες ή να τις αποτρέψει, χωρίς τη συμμετοχή της AfD στις σχετικές διεργασίες, με κάποιον τρόπο.

Ένας παρόμοιος τύπος διλήμματος επιτάχυνε την παρακμή των κεντροαριστερών Σοσιαλδημοκρατών (SPD) τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ό,τι είναι η AfD για την CDU στα δεξιά, είναι "H Αριστερά", η οποία εξακολουθεί να φαντασιώνεται τον Μαρξ και να εξωραΐζει την ανατολικογερμανική δικτατορία, για το SPD στα αριστερά: ένας εξτρεμιστικός αντίπαλος, αλλά και ένα δελεαστικό "σκαλοπατάκι" - δεκανίκι για την κατάκτηση της εξουσίας. Στην κεντρική, πανεθνική πολιτική σκηνή, το SPD και η Αριστερά δεν έχουν συνεργαστεί ακόμη. Σε κυβερνήσεις γερμανικών κρατιδίων, όπως στη Θουριγγία, το κάνουν πλέον συχνά.

Η Kramp-Karrenbauer βρέθηκε  στο μέσον αυτής της δίνης ήδη αποδυναμωμένη. Ολόκληρο το 2019, βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στις δημοσκοπήσεις. Ακόμη και το γεγονός ότι ανέλαβε υπουργός Άμυνας στο υπουργικό συμβούλιο της Μέρκελ δεν την βοήθησε. Ούτε κατάφερε ποτέ να κατοχυρώσει μια προσωπική ηγετική παρουσία εντός της CDU. Όταν οι Χριστιανοδημοκράτες της Θουριγγίας αψήφησαν τις οδηγίες της σχετικά με την AfD τόσο ωμά και ανοιχτά, η θέση της έγινε αβάσταχτη.

Πλέον, θα συνεχίσει να ηγείται του κόμματος ως προσωρινή πρόεδρος μέχρι τα κομματικά όργανα να αποφασίσουν πώς θα επιλεγεί ο νέος ηγέτης. Οι επιλογές περιλαμβάνουν τον Armin Laschet, τοπικό πρωθυπουργό της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, όπου η CDU διαθέτει τη μεγαλύτερη οργάνωσή της σε ολόκληρη τη Γερμανία, τον Jens Spahn, τον φιλόδοξο ομοσπονδιακό υπουργό Υγείας και τέλος τον Friedrich Merz, στέλεχος - βετεράνο της CDU από τη δεκαετία του 1990, ο οποίος θεωρείται ο πλέον συντηρητικός υποψήφιος.

Τι γίνεται το 2021;

Ωστόσο, σε αυτόν τον αγώνα για τη θέση του/της καγκελαρίου, ο οποίος δεν θα αρχίσει επίσημα έως το 2021, ένας έτερος συντηρητικός φαίνεται ολοένα και ισχυρότερος: ο Markus Soeder. Είναι τοπικός πρωθυπουργός της Βαυαρίας και ηγέτης της Χριστιανικής Κοινωνικής Ένωσης (CSU), του "αδελφού κόμματος" της CDU στο κρατίδιο της Βαυαρίας. Κατά παράδοση, η CDU και η CSU, αν και ανεξάρτητα μεταξύ τους κόμματα, κατεβαίνουν σε ενιαίο μπλοκ και με έναν κοινό υποψήφιο για την καγκελαρία της Γερμανίας στην εθνική πολιτική σκηνή.

Βέβαια, και ο Soeder βίωσε μια μικρή κρίση λόγω Θουριγγίας. Όταν έγινε γνωστή η είδηση για τις εξελίξεις εκεί, ο ίδιος βρισκόταν μπροστά σε ένα μικρόφωνο και απέρριπτε μετά βδελυγμίας οποιαδήποτε "συνεργασία" μεταξύ της CSU και της AfD. Η μεγάλη διαφορά με την  Kramp-Karrenbauer ήταν ότι όχι μόνο όλοι όσοι άκουγαν την ομιλία του τον πίστευαν, αλλά και ότι πίστευαν ταυτόχρονα ότι διαθέτει την πυγμή και την εξουσία εντός της CSU να τιμήσει αυτή την υπόσχεση και να την επιβάλει.

Είναι πολύ νωρίς για να προχωρεί κανείς σε εικασίες εν όψει 2021. Εκείνο που άλλαξε τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, είναι το τι θα συζητούν από εδώ και πέρα οι Γερμανοί. Πριν από έναν χρόνο, το θέμα του τρόπου αντιμετώπισης της AfD ήταν ένα κάποιο θέμα, αλλά όχι το κύριο ζήτημα. Από εδώ και στο εξής, θα μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστικό. Η AfD δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη τη ζημία που μπορεί να προκαλέσει. Και οι πολιτικοί του δημοκρατικού τόξου της Γερμανίας δεν έχουν βρει ακόμη μια πειστική απάντηση.

Πηγή: Bloomberg Opinion

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...